Bir Steinbeck daha.. ve yine içimde birşeyler kaldı.·123 syf.·
10/10
2026 77. kitabı
Steinbeck yine yaptı yapacağını...
Benimmm canimmm 
John Steinbeck 'immm :)
Ay Batarken i bitirdim ve kitabın ardından uzun uzun düşündüm. Bu eserde beni en çok etkileyen şey ne savaş oldu ne de çatışmalar. İnsanlardı. (!)
Arkadaşlar tüm samimiyetimle söylüyorum Steinbeck'in karakterlerinde çok sevdiğim bir şey var: Onları okurken kurgu okuduğumu unutuyorum.
Iç ses: harbi ben okumuyor yaşıyorum:)
Bir süre sonra birinin derdine üzülüyor, diğerinin söylediği bir söze gülümsüyor, bir başkasına kızıyorum. Sanki aynı masada oturmuşuz da onları yıllardır tanıyormuşum gibi geliyor.
Bu kitapta da beni en çok düşündüren şey sorumluluk duygusu oldu. İnsan bazen bir unvan taşıyabilir, (asker Tonder, başkan Order) bir göreve sahip olabilir ama asıl mesele onu ne kadar içselleştirdiğidir.
Iç ses: sen bunu yapmayacaktın Tonder ama kızamıyorum da sana, haklı gerekcelerin var.
Ahh bir de yalnızlık meselesi var. İnsanların aynı dünyada yaşayıp birbirlerinin acılarını ne kadar farklı algılayabildiğini gördüm..Kendi yükümüzü taşırken karşımızdakinin yükünü göremediğimiz anları...
Iç ses: tamamen empati yoksunluğu..
Steinbeck'i bu yüzden seviyorum sanırım. Kahramanlar yaratmıyor, insanlar sunuyor. Kusurlu, kırılgan, güçlü, zayıf, neşeli, kederli insanlar...
Iç ses: iyisiyle kötüsüyle sevdiriyor arkadassss :)
Kitabı bitireli saatler oldu ama bazı karakterler hâlâ zihnimde yaşamaya devam ediyor. Bence iyi edebiyat tam olarak bu, kitap bitiyor ama insanlar gitmiyor!
Bir solukta okunacak ama bitince epey düşündürecek bir eser arıyorsanız doğru yerdesiniz, overlokçunuz ayağınıza geldi, pardon Steinbeck:)
Aman kaçırmayın stoklarla sınırlıdır diyeceğim ama değil.
Şimdi başka kitabına aşırı bir iştahla gidiyorum
Tutmayın küçük enisteyi :)))
Sevgiler.
Keyifli okumalar.
John Steinbeck 'immm :)
Ay Batarken i bitirdim ve kitabın ardından uzun uzun düşündüm. Bu eserde beni en çok etkileyen şey ne savaş oldu ne de çatışmalar. İnsanlardı. (!)
Arkadaşlar tüm samimiyetimle söylüyorum Steinbeck'in karakterlerinde çok sevdiğim bir şey var: Onları okurken kurgu okuduğumu unutuyorum.
Iç ses: harbi ben okumuyor yaşıyorum:)
Bir süre sonra birinin derdine üzülüyor, diğerinin söylediği bir söze gülümsüyor, bir başkasına kızıyorum. Sanki aynı masada oturmuşuz da onları yıllardır tanıyormuşum gibi geliyor.
Bu kitapta da beni en çok düşündüren şey sorumluluk duygusu oldu. İnsan bazen bir unvan taşıyabilir, (asker Tonder, başkan Order) bir göreve sahip olabilir ama asıl mesele onu ne kadar içselleştirdiğidir.
Iç ses: sen bunu yapmayacaktın Tonder ama kızamıyorum da sana, haklı gerekcelerin var.
Ahh bir de yalnızlık meselesi var. İnsanların aynı dünyada yaşayıp birbirlerinin acılarını ne kadar farklı algılayabildiğini gördüm..Kendi yükümüzü taşırken karşımızdakinin yükünü göremediğimiz anları...
Iç ses: tamamen empati yoksunluğu..
Steinbeck'i bu yüzden seviyorum sanırım. Kahramanlar yaratmıyor, insanlar sunuyor. Kusurlu, kırılgan, güçlü, zayıf, neşeli, kederli insanlar...
Iç ses: iyisiyle kötüsüyle sevdiriyor arkadassss :)
Kitabı bitireli saatler oldu ama bazı karakterler hâlâ zihnimde yaşamaya devam ediyor. Bence iyi edebiyat tam olarak bu, kitap bitiyor ama insanlar gitmiyor!
Bir solukta okunacak ama bitince epey düşündürecek bir eser arıyorsanız doğru yerdesiniz, overlokçunuz ayağınıza geldi, pardon Steinbeck:)
Aman kaçırmayın stoklarla sınırlıdır diyeceğim ama değil.
Şimdi başka kitabına aşırı bir iştahla gidiyorum
Tutmayın küçük enisteyi :)))
Sevgiler.
Keyifli okumalar.
John Steinbeck’in II. Dünya Savaşı’nın en karanlık döneminde (1942) kaleme aldığı Ay Batarken (The Moon Is Down), işgal altındaki bir kasabanın onurlu direnişini ve özgürlük iradesini anlatan sarsıcı bir psikolojik ve siyasi romandır. Adı açıkça verilmeyen ancak Norveç ve Nazi Almanyası'nı temsil ettiği anlaşılan kurguda, maden kasabasının Belediye Başkanı Orden önderliğinde işgalcilere karşı başlattığı örgütlü ve sivil direniş konu alınır.
Eserin en güçlü ve özgün yanı, işgalci askerleri tek boyutlu canavarlar olarak değil; nefret edilmekten yorulan, yalnızlaşan ve sürekli ölüm korkusuyla deliren trajik figürler olarak da ele almasıdır. Shakespeare’in Macbeth oyununa gönderme yapan ismiyle kasabanın üzerine çöken karanlığı (işgali) simgeleyen roman, kaba kuvvetin özgür bir halkın iradesini asla kalıcı olarak ezemeyeceğini savunur. Kitabın felsefi temelini, diktatörlüklerde lider öldüğünde sistemin çökeceği, demokrasilerde ise halkın içinden yeni liderlerin doğacağı inancı oluşturur.
Tiyatro varyantı diyalog ağırlıklı yapısıyla karakter analizlerini zirveye çıkaran Ay Batarken, sadece bir roman değil, II. Dünya Savaşı sırasında Avrupa'daki yeraltı direniş örgütleri tarafından gizlice çoğaltılıp dağıtılacak kadar güçlü bir moral kaynağı ve zamansız bir başkaldırı başyapıtıdır.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Mihrimah ismi "Güneş ve Ay" anlamına gelir.Efsaneye göre:Gece ve gündüzün eşitlendiği 21 Mart tarihinde (Mihrimah Sultan'ın doğum günü), Edirnekapı'daki caminin ardından güneş batarken,Aynı anda, Üsküdar'daki caminin ardından ay doğar.
Ay Batarken
John Steinbeck’in savaş döneminde yazdığı, özgürlük ve direniş temalarını merkezine alan etkileyici bir romandır. Eserde küçük ve sakin bir kasabanın düşman askerleri tarafından işgal edilmesi anlatılır. Ancak romanın asıl odağı savaşın kendisi değil, işgal altındaki insanların onurunu ve özgürlük arzusunu koruma mücadelesidir.
Roman boyunca kasaba halkı ilk başta korku ve belirsizlik içinde kalır. İşgal güçleri düzeni sağlamak için sert kurallar koyar. Fakat zaman geçtikçe halkın içinde sessiz bir direniş doğar. İnsanlar açık bir savaş yerine küçük ama anlamlı karşı koyuşlarla özgürlüklerini savunmaya başlarlar. Bu yönüyle eser, direnişin yalnızca silahla değil, irade ve dayanışma ile de mümkün olduğunu gösterir.
John Steinbeck bu romanda oldukça sade ama etkili bir dil kullanır. Karakterler aracılığıyla korku, cesaret, ihanet ve umut gibi duygular güçlü biçimde işlenir. Yazar özellikle işgalci askerlerin de bazen insani yönlerini göstererek savaşın karmaşık doğasını ortaya koyar.
Romanın adı olan “Ay Batarken”, karanlık bir dönemin simgesi gibidir. Ancak aynı zamanda karanlığın geçici olduğunu da hatırlatır. Ayın batışı, bir gecenin sonunu ve yeni bir günün başlangıcını ima eder. Bu da eserin temel mesajlarından biri olan özgürlüğün er ya da geç yeniden doğacağı düşüncesini güçlendirir.
Kısacası Ay Batarken, yalnızca bir işgal hikâyesi değil; insanın özgürlüğe olan bağlılığını ve baskı karşısındaki direncini anlatan güçlü bir romandır. Okuyucuya şu soruyu düşündürür: Gerçek güç, silahlarda mı yoksa özgürlüğünden vazgeçmeyen insanların iradesinde mi saklıdır?
Dili çok hafif ve anlaşılır, çok kolay okunabilir bir kitap. Bunca akıcılığına rağmen elimden bırakamadım diyemem. Heyecanı yok, durağan ama okudukça da sarıyor. Çok uzadı okumak benim için. Elime almakta zorlandığım için. Ama bazı sahneleri çok çarpıcı ve etkileyici.
John Steinbeck bu eserinde düşman tarafından kaynakları için işgal edilen bir ülke halkının bu durumu başta sessizce karşılamasına rağmen zamanla bunu kabullenmeyişini ve buna karşı çıkışı anlatır.
Çok sevdiğim bir yazar olmasına rağmen John Steinbeck' in bu kitabının diğerlerine nazaran daha basit kaldığını düşünüyorum. Konusu itibari ile ilgi çekici bir eser olmasına rağmen betimleme olarak eksik kalışı ve sık sık tekrarlara başvurması zaman zaman sıkılmama neden oldu. Yine de halk direnişi, özgürlük, birlik, inanç kavramlarına değinen bu kitabin okunmaya değer olduğuna inanıyorum.
