Bütün ârızalar içimde, uzviyetimin çatısında oluyor.
Bu sükût benim dikkatimdir. O içimde, etrafımdaki her aksi kabule hazır bir vazoya benzer. Hangi matemin göz yaşlarıyla, hangi imkansız bağbozumunun lâl şarabıyla dolacak, bunu ikimizde bilmiyoruz. Küçük seslerden, kısılmış ışıklardan bir yığın yosun, cilâlı sathında lâhzadan lâhzaya parlıyor, değişiyor, onu çocuk ellerinin karıştırdığı yakamozlu bir su yapıyor. Yüzlerce insan, benim gibi kendi dikkatlerini eşiğinde, kendi sessizliklerinin vazosu olmuşlar, hep birden yaratmanın çok ciddî işini bekliyorlar. Biraz sonra bu sessizlik, her an, birden, bir şeyi altın eşiklerde bir nezir gibi boğazlayacak.
O kadar ve öyle kesin bir gerçektir ki bu, edebiyatın adı da pekâlâ, üslup olabilir. Üslubu olana konunun vız geleceğini ve vız geldiğine inanıyorum. Bu inancım aksi yönde de sürer: Üslupsuz yazar, sahte yazar ve çiçeği burnundaki yazar, edebiyatı, bütün gücüyle konuda arar. Gücü ancak buna yeter. Oysa, konu peşine düşen, yakasını, farkına bile varmadan, çarpıcı olmak hırsına kaptırmış demektir. Bu da onu, zerre kadar istemese de, şarlatanlığa, üç kâğıtçılığa sürükler; çünkü bu hırs, o zamana kadar hiç yazılmamışı, ele alınmamışı, yeni bir Amerika keşfini amaçlar. Vardıracağı yer de, işte o otuz üç adadan biridir." ²⁰
²⁰ Ahmet Hamdi Tanpınar, Edebiyat Üzerine Makaleler (İstanbul: Dergâh Yayınları, 5. Baskı, 1998, s. 124.
"Ben sanatçının, en azından bir bilim adamı kadar objektif olmasından yanayım ve sanatçıyı böyle olmak zorunda sayarım; sanatçının ancak o zaman toplum için bir değer taşiyabileceğine inanırım. İnsana, Yani topluma yararlı sanat, ancak kendi ilkeleri, kendi kuralları ve kendi gerekleri içerisinde oluşan sanattır: Hür ve bağımsız kafanın eseri olan, böylece de hür ve bağımsız kafaları geliştiren, besleyen oluşturan sanattır. Önce kendisi bir kuvvete veya ideolojiye köle olan, sonra da okuyucusunu köle veya maşa durumuna düşürmek için didinen sanatçı, toplumun kara bahtıdır." ⁷
⁷ Mehmet Tekin, Tarık Buğra ile Söyleşiler, s. 73.