Gâye yalnızca: nefsin hîleleri sonucu ortaya çıkması mümkün abartmalara engel olmak, doğru kelimeleri ve doğru işâretlemeleri doğru yerlerde kullanmak ve iltibâsa yol açmamak endîşesidir.
Bu evde Gülbuy Hanım yanımıza girdi. Delişmen, hattâ yarı isterik, hoşsohbet bir kadındı. Onun da bir gözü kördü. Gülbuy, bir romanı olan insanlardandı ve bunu bize sık sık anlatırdı. Çok zengin bir ailenin kızıydı. Güzel bir delikanlı ile nişanlanmıştı. Fakat daha nişanın gecesinde rüyasına giren bir yilan, ona âşık olduğunu, kendi malı telâkki ettiğini söylemiş ve evlenmesini men'etmişti. Sonra sonra onu rüyalarında çok güzel bir delikanlı olarak görmeğe başlamış. Bu acaip âşık her defasında maceralarını kimseye söylememesini de tenbih edermiş. Nikâh zamanı gelince Gülbuy bu sırrı ev halkına açmağa mecbur kalmış. Bir sabah yatağını altında -çünkü yılan her sabah onun yastığının altından süzülür gidermiş- yakalamışlar ve öldürmüşler. Hemen arkasından babası, biraz sonra nişanlısı ölmüş, bir kardeşini vurmuşlar ve Gülbuy'un da sar'aları başlamıs ve gözlerinden biri kör olmuş. Bütün sıcak memleketlerde olduğu gibi, yılanın Kerkük'te de bir muhayyele saltanatı vardı.
Abdullah'ın atı Abdullah'ın masalını yıktı.