Elif Gümüştaş
@aygn_elf
Reklam
Bu ataerkil enlemlerde derler ki, çocuklar ağlıyorsa korkacak bir şey yoktur, ama yetişkinler ağlıyorsa — o zaman vardır. Ya aynı anda hem çocuk hem yetişkinsen ve babanın ölmekte olduğunu daha yeni öğrenmişsen…
İnsan yaşadıklarının ağırlığıyla susar bazen…
Ama bazı hikâyeler vardır ki susarak değil, anlatarak hafifler.
Annemin Uyurgezer Geceleri tam da böyle bir kitap.
Annenin uyurgezer oluşu sadece bir durum değil; aslında söylenemeyenlerin, bastırılanların ve yıllarca içte taşınanların bir yansıması gibi. Annenin uykuda söyledikleriyle başlayan bu hikâye, insanın iç dünyasına doğru derin bir yolculuğa dönüşüyor.
Okurken zaman zaman öfke duydum, zaman zaman kırıldım. Özellikle Şehnaz’ın yaşadıkları karşısında “Ne yapmalıydı?” diye kendime sormadan edemedim. Ama kitap ilerledikçe anladım ki bu sadece bir karakterin hikâyesi değil; kuşaklar boyunca taşınan bir kaderin, kadınların sessizliğinin ve görünmeyen yüklerinin hikâyesi.
Aslında bu kitap biraz da yalnızlık üzerine…
Ve şu cümle her şeyi özetliyor gibi:
“Yalnızlık, insanın varlığına içkindir; onu reddetmek, insanın kendi varlığını reddetmesi gibidir.”
Kitabın sonunda içimde tuhaf bir burukluk kaldı.
Çünkü bazı hikâyeler bitmez… sadece susar.
Annemin Uyurgezer Geceleri
Annemin Uyurgezer Geceleri
Reklam