ayl
@ayl2
Bazı kitaplar insanın içini çok acıtır okuyunca. Bunu çok az kitapta yaşıyorum ama bu defa tam başkaydı.
Bir kız çocuğunun bu kadar şiddete maruz kalması, bunun görülmesi ve yine de bir şey yapmanın bu kadar zor olması en çok acıttı. Ezberlenen cümleler, yardıma koşmalar ama her seferinde boşa çıkan umutlar...
Maalesef bugünümüzde bile bunu görebiliyoruz — fiziksel şiddet olmasa bile manevi şiddet de buna çok yakın.
Diana'nın susması, bakışlarıyla anlatmaya çalışması... belki de hiç anlaşılmadı.
Okurken içiniz acıyacak. Her cümlesi insanın içinde ağırlık olarak oturuyor.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Bence, Dönüşüm’de anlatılan asıl mesele Gregor Samsa’nın böceğe dönüşmesi değildir. Zaten Kafka’nın bu hikâyede böceğin resmedilmesini özellikle istememesi de bunu benim icin isbat ediyor. Anlatılmak istenen şey bambaşkadır.
Gregor Samsa en başından itibaren kendisi olamamış bir karakterdir. Hayatını kendi isteklerine göre değil, tamamen ailesinin ihtiyaçlarına göre şekillendirmiştir. Sürekli çalışmış, evin bütün yükünü omuzlamış, ailesinin tüm ihtiyaçlarını karşılamış, hatta elinde kalan az parayla bile onlar için birikim yapmıştır. Ancak bu fedakârlıkların karşılığında gerçek bir değer ya da koşulsuz bir sevgi görmemiştir.
Gregor’un böceğe dönüşmesiyle birlikte aslında yeni bir şey ortaya çıkmaz o zaten gorulmeyen, ama desteginin eksilmesinin istenilmedigi bir aileninin icinde olan birisidir. Bir böcege dönüşmesiyle daha önce görünmeyen, fark edilmeyen bir gerçek görünür hâle gelir. Gregor, depresyonda hissettiğinde, hastalandığında, çalışamaz hâle geldiğinde ya da ailesi yerine kendisi için bir şeyler yapmaya yöneldiğinde, yani kendinden vermeyi bıraktığında, çevresindeki insanların tepkisi çok nett belli oluyor öfke, görmezden gelme ve sonunda ondan kurtulma isteği.
Bu durum, Gregor’un değerinin insan olmasından değil, işe yarıyor olmasından kaynaklanıyor, bence.. Kendinden verdiği sürece kabul görmüş, kendisi olmayı bıraktığı anda ise yük olarak görülmüştür.
Bu yüzden Dönüşüm, anlamı tek bir yere bağlanamayacak, her okuyucunun kendi yaşam deneyimi ve bakış açısıyla yeniden anlamlandırabileceği bir kitaptır. Karışık görünmesinin nedeni de budur.
Sonuç olarak Gregor Samsa’nın trajedisi, böceğe dönüşmesi değil; en başından beri kendisi olamamış olmasıdır. Zaten kendini kaybetmiş bir insanın, sonunda tamamen yok sayılması oldukça normal.
İrfan Değirmencinin Anne Bir Sabah İyiler Kazanacak kitabını çox qısa müddətdə oxuyub bitirdim. Əsərin dili o qədər axıcıdır ki, oxuduqca insan cəmiyyətdə qəbul edilməyənlərin yaşadıqları duyğuları, onların iç dünyasındakı hissləri birbaşa hiss edir.
Bəzi bölümlərdə müəllifin səsi zaman-zaman aqressivləşir. Bu aqressiya səbəbsiz deyil – çünki İrfan Değirmenci özünü və onun kimilərini qatil və cinayətkarlarla bir sırada ananların haqsızlığına qarşı çıxa bilmir. O, özünü gizlətməyə məcbur edənlərə, kimliyi ilə barışmayanlara, varlığı qəbul edilməyənlərə dəstək olur, onların yanında dayandığını göstərir.
Onun sətirlərində bəzən sadəcə bir cümlə ucalır: “Mən buyam.” Bu qətiyyətli ifadənin arxasında həm bir üsyan, həm də dərin bir ağrı var. Çünki bu gün də LGBT üzvlərinin qəbul edilməməsi, onların görməzlikdən gəlinməsi ürək sızladıcı bir həqiqətdir. Təəssüf ki, biz həm fərd olaraq, həm də toplum olaraq onlara çox vaxt önyarğı ilə yanaşmışıq. Halbuki onları sadəcə bir insan kimi görə bilərdik; kim olduqları, hansı yolu seçdikləri bizi maraqlandırmamalıdır. Bizim üçün əsas olan onların bizə nə qazandırdıqları, həyatımıza necə toxunduqları və bizə necə davrandıqlarıdır. Təəssüf ki, çox vaxt insanı “insan” kimi görmək əvəzinə, onu mühakimə etmək üçün bəhanə axtarmağı seçirik.
Məni ən çox təsirləndirən hissə isə atasına yazdığı məktub oldu. Müəllif burada özünü elə səmimi və dərin ifadə edir ki, oxucu bu sözlərin yükünü ürəyində duyur. Onun bu halı nə atasının, nə də ailəsinin bir əskikliyi deyildi – sadəcə özü idi. O, yalnız bu halı ilə qəbul olunmaq istəyirdi. Həmin məktubda sanki bütün varlığı ilə fəryad edir: “Mən bu yolu seçmədim, bu mənim seçimim deyil, bu mənim ta özüm.”
El Kızı ilk baxışda sadə və asan oxunan, amma dərinliyində asiri ağır bir yük daşıyan romandır. Yalnız bir ailənin hekayəsini yox, həm də kiçik bir cəsarətin və ya səssizliyin bütün bir həyatı necə dəyişdirə biləcəyini görürük.
Romanda mənim diqqətimi çəkən ən vacib məsələ xarakterlərin yetkinləşmə yoludur. Xüsusilə qadın obrazlarının cəmiyyət tərəfindən onlara biçilən rollarla, öz şəxsi cəsarətsizlikləri arasında sıxışıb qalması əsərin əsas dramatik gərginliyini yaradır. Oxuduqca gərginlik hiss etdiyim anlar oldu, qıcıqlandığım, çox düşündüyüm, ağladığım hissələr oldu. Atılmayan hər kiçik və yaxud böyük addım çox toxundu.
Hekayə sonlara yaxın ana–övlad bağı üzərindən ən güclü emosional nöqtəsinə çatır. Oxunması asan, amma həzm olunması çətin olan bu roman həyatın içindəndir və oxuduqca əsəbləriniz maksimum gərilə bilər.
“Uçurtmayı Vurmasınlar” – Feride Çiçekоğlu
Bu gün bu kiçik ölculu, amma ürəyi çox böyük olan romanı oxudum.
Səhifələri az olsa da, hiss etdirdikləri o qədər dərindi ki…
Bir uşağın dili ilə yazılması məni çox təsirləndirdi. Oxuduqca ürəyim neçə dəfə sıxıldı, neçə yerdə dayandım, düşündüm, kövrəldim…
Həyatı bir uşağın gözü ilə görmək…
Günahsızlığın, anlamadığı ədalətsizliyin, səssiz müşahidə etdiyi ağrıların içindən baxmaq…
Bəzi cümlələr ürəyimin dərinliklərinə toxundu.
“Həmişə uşaqlara düşür anaları anlamaq, İnci?”
Bu sual ürəyimdə düyün saldı.
Sadə, amma sarsıdıcı bir üslubu var idi.
Mükəmməl idi.
