Merve Kaya
@ayliim
Architecture
insta:caramlym
Eduardo Galeano
Televizyona bakan bir çocuğun yüzü beni korkutuyor. Daha doğrusu, küçük ya da büyük, televizyona bakan herkesin yüzü beni korkutuyor; totemin karşısında hareketsiz, pasif, ama çocuklarda beni daha çok etkiliyor. Yarı açık ağız, hipnotize gözler: onunla konuştuğunda seni duymuyor; dokunduğunda fark etmiyor. Trans halinde, uyumuyor ama uyanık da değil; seri olarak, üretilmiş heyecanları tüketiyor.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Aslında susmak, konuşmaktan;
Çok daha zordur..
Çok daha ağırdır...
Çok daha ağrılıdır...
Çok daha anlamlıdır...
Çok daha acıdır...
Çok daha seslidir...
İnsan konuştuklarında değil;
Sustuklarında saklıdır aslında...
Konuştuğunuzu kulağı olan herkes duyar ve
kendince ANLAR...
Sustuğunuzda ise sizin halinizi sadece KALBİNDE olduklarınız HİSSEDER ...
Ama yalnız ne yaşadığınızı kendiniz BİLİRSİNİZ!
Çünkü insanın en iyi dostu aslında sadece kendisidir!
Susan insan vazgeçmiştir...
Neden vazgeçmiştir?
Sahiplenmekten!
Düşünceleri...
İnsanları...
Olayları...
Eşyaları...
Zamanı...
Herşeyi...
Çünkü Onun kaybedecek HİÇ birşeyi yoktur...
HİÇ BİR şeyi olmayan insan,
Kendini kaybetmenin acısını yaşamıştır ...
YANmıştır...
Ölümü tadmıştır...
Siz ölümü tadan birini korkutabilir misiniz?
Vicdan, insanın içine koyulmuş en ideal polistir. Dışarıda ne kadar büyük yaptırımlar olursa olsun, bir insanı zararlı davranışlardan uzak tutan esas şey bu yaptırımlar değil, vicdanının hiç susturulamayan sesidir.
