Aylin
@ayllinnera
aut viam inveniam, aut faciam.
Reklam
Adından da göründüyü kimi, əsər bir idam məhkumunun edam qərarının təsdiqləndiyi gündən başlayaraq, infaz gününə qədər keçirdiyi hissləri və yaşadıqlarını danışır. V.Hugo sadəcə hadisələri yox, məhkumun bütün duyğularını, düşüncələrini elə gözəl qələmə alıb ki, oxuduqca sanki onun yanında idim və onunla eyni hissləri keçirirdim.
Məni ən çox təsirləndirən, məhkumun gilyotində (adını ilk oxuyanda belə ürpərdiyim həmin o məşhur edam alətində) gerçəkləşməsi və insanlar buna o qədər adət etmişdilər ki, hamısı bunu çox normal qarşılayırdı, sanki bu belə olmalı idi. Düşünürəm ki, belə hiss etmə səbəbim məhkumun hisslərinin bilməyim idi çünki, məhkum da deyirdi ki, “Korkulacak bir şey olmadığını, acı çekilmediğini, sakin bir ölüm olduğunu, ölümün böylece kolaylaşdırıldığını söylüyorlar.
Peki ya altı haftalk bu can çekişmeye, gün boyunca süren bu iniltiye ne demeli? Çok yavaş ve çok hızlı geçen o telafisi imkânsiz son günün endişelerine ne demeli? Giyotin sehpasına çıkan o ıstırap merdivenine ne demeli?”
Bunlar yaşanarkən keçirilən hissləri heçkim bir edam məhkumu qədər hiss edib, bilə bilməzdi.
V.Hugonunda elə çatdırmaq istədiyi də bu idi - ölüm hökümünün sadəcə bir cümlədən ibarət olmadığını, o son anlara qədər yaşanan o tənhalığı, qorxunu, ümidsizliyi bizə yaşatmaq.
Reklam