O karanlık ikindi saatleri boyunca ruhum öylesine bunaldı ki!Kafam kargaşa içinde, bütün duygularım ayağa kalkmış,ama içimdeki bu savaş öyle koyu bir karanlık,öyle kör bir bilgisizlik içinde geçiyordu ki!..Çünkü içimden hiç durmaksızın yükselen o soruya, “Neden acı çekiyorum?”sorusuna,hiç ama hiçbir karşılık bulamıyordum.
Biliyordu ki bazen büyükler duygularını açıkça anlatamazlardı.Onun yerine sevgilerini ufak tefek şeylerle dile getirirlerdi.Birinin en beğendiği yemeği pişirmek ona “Seni seviyorum.”demekti.