ferda
@aymeseevv
Reklam
İyilik
Birine yardım ettiğimizde,alenen anlatıyor, anlatıyor,gururla bahsediyoruz.Ama birinden yardım gördüğümüzde bunu bir zayıflık, eksiklik, beceriksizlik olarak görüp saklıyoruz. Birinin bize yardım ettiğini söylemek ağır geliyor nedense.İlişkilerimizde hesap tutmayı öğrendik çünkü.Borçlu çıkmak istemiyoruz. İyiliğin hesabı tutulmaz oysa...
Sen...
Kendimi çok seviyorum.Narsist bir bakış açısıyla değil.İnsan olduğum için seviyorum.Hatalarımla,eksikliklerimle,başardıklarım ve başaramadıklarımla seviyorum.Zaman zaman kızıyorum da,anlaşamadığımız noktalar var ama birlikte daha çok yolumuz var,uzlaşacağız.Gençlikte olur öyle şeyler, deyip geçiyorum.Kendime karşı gösterdiğim ciddi de bir anlayışım var yani.Harcamıyorum hemen kendimi.Önemsiyorum,hediyeler alıyorum, gönlümü alıyorum,bazen bir makas alıyorum yanağımdan,bazen kendi elimi tutuyorum, sarılıyorum.Destekliyorum kendimi, kendi kendime “aferin diyorum,aferin bana”.Bazen küsüyorum kendime,sonra hemen barışıyorum,insan önce kendisiyle barışacak,önce kendini sevecek ki sonra başkalarına dağıtabilsin sevgisini...
Silkelen
Ne bekliyordun hayattan diyorum,daha ne olsun,herkese aynı hayat.Portakal herkese aynı kokuyor,yağmur herkesi ıslatıyor,kuşlar konacağı pencereyi güzelliğine göre ayırmıyor; hayat hepimize aynı.Ne bekliyordun?Eğer sen de bazen öyle karanlık uyanıyor,zaman zaman daralıyor ve nasıl çıkacağını bilmiyorsan o duygudan,sor kendine... Ne bekliyordun?
Zavallı kaldırım insanları!Açlık içinde büyüyorlar.
Sayfa 114
