Bir ruh otopsisi…
Eser, güzelliğin bir lanete dönüşebileceğini, ancak insanın kendi oluşturduğu "portreyle" yani kendi geçmişi ve hatalarıyla yüzleşmekten kaçamayacağını muazzam bir zarafetle hatırlatıyor. Eğer bir sanat nesnesi, ruhun aynasıysa; Dorian’ın portresi o aynanın çatladığı, insanın kendi karanlığına mahkûm olduğu yerdir.
Ayna kırıldı…
Gökyüzünü bile esirgeyen o dertli gecekondu mahallelerinden birine, Müstesna Leyla’nın ve onunla aynı kaderi paylaşan çocukların dünyasına konuk oldum. İyi ki de olmuşum. Okurken yüreğimin en derin yerinde hissettiğim, beni derinden etkileyen ve kesinlikle çok beğendiğim, çok sevdiğim bir kitap oldu.
İki isimli kahramanımız Leyla, daha çocuk yaşta kız olmanın ve yokluğun tüm ağırlığını omuzlarında taşıyan merhametli bir kız. Ailesinin köyden kente göçüyle başlayan bu hikayede, abisine her imkan sunulurken Leyla’ya bir okul önlüğünün bile çok görülmesi içimi sızlattı. Ancak onun bu baskılara ve yoksunluğa rağmen pes etmeyip okuma azmine sarılması hayran olunasıydı. Komşusu Zühre’nin uzattığı dost eli ve bir araya gelen diğer mahalle çocukları, Leyla’nın bu karanlık dünyasındaki en büyük ışığı oluyor.
Kitabın bende en çok iz bırakan, adeta kalbimi dağlayan karakteri ise Yaşar oldu. Yaşar, küçük yaşta kardeşinin ölümüne tanık olmuş ve o günden sonra zihni hep beş yaşında takılı kalmış koca bir çocuk. Annesinden gördüğü kötü muameleye rağmen o pencerelerin arkasından Leyla ve arkadaşlarına tutunuyor. Mahalledeki her bir çocuğun, Apo’nun, Mahir’in, Roja’nın hayatı ayrı bir dram barındırıyor. Hepsi o zor şartlarda erken büyümek zorunda kalırken, Yaşar’ın pencereli evinin altında kurdukları o güçlü dostluk bağı insanı hem ağlatıyor hem de umutla gülümsetiyor.
Yazarın o kadar derin ve insanı içine çeken bir anlatımı var ki, adeta günümüz dünyasında yanı başımızda yaşanan ama bizim görmezden geldiğimiz hayatlara, halının altına süpürülen acılara bir ayna tutuyor. Karakterlerin psikolojik derinlikleri, yaşadıkları kalp kırıklıkları ve birbirlerine olan bağlılıkları beni o kadar etkiledi ki bu eseri elimden bırakamadım. Eğer siz de yüreğinize dokunacak, geçmişin sızılarını ve her
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Küçük Bir Hata, Büyük Bir AynaDüşünce
Bağlar'dan sonra Starnone'ye olan güvenim sarsılmazdı ve Yanlış Hedef bu güveni boşa çıkarmadı.
Yanlış kişiye giden tek bir mesaj. Sonra beklenmedik bir yanıt. Sonra her şey… Bu kadar az malzemeyle bu kadar çok şey söyleyebilmek gerçekten usta işi.
Kısa, sert, geride bırakan bir roman. Starnone okumak isteyenlere Bağlar ile başlamalarını öneririm ama Yanlış Hedef de yalnız başına güçlü duruyor. İronik dili ve yüksek anlatı temposuyla psikolojik gerilimi adım adım yükseltiyor; okuru da kendi seçimlerini ve sınırlarını sorgulamaya sürüklüyor. 
Yanlış Hedef 
Domenico Starnone
Yanlış Hedef Domenico Starnone
Kendisi de bir cerrah olan Shlain,bu kitapta sanat tarihçiliği yapmaktan ziyade,modern nörobilim ve evrimsel biyoloji bulgularını kullanarak da Vinci’nin nörolojik yapısının haritasını çıkarmaya çalışıyor.Shlain’in ana argümanı,insan beyninin evrimsel sürecinde sol yarım kürenin (analitik,dilsel,doğrusal) baskın hale geldiği ve bu durumun insanlığı "sağ yarım kürenin" (bütüncül, sanatsal,sezgisel) yeteneklerinden biraz uzaklaştırdığı yönündedir.Yazar,Leonardo da Vinci'yi insanlık tarihinin en büyük "bütünleşmiş beyin" örneği olarak sunar.
Da Vinci; sol beynin getirdiği mekanik, geometrik ve analitik keskinlik ile sağ beynin getirdiği estetik,mekânsal ve örüntü tanıma yeteneğini eşi benzeri görülmemiş bir dengede kullanabilmiştir.Shlain buna "bütüncül beyin" adını verir.Bir cerrah gözüyle Shlain,Leonardo’nun hayatta kalan not defterlerini (kodekslerini) ve davranışsal özelliklerini inceler.Ortaya şu ilginç nörolojik tabloyu koyar:Solaklık ve Tersten Yazma: Leonardo solaktı ve notlarını ayna simetrisinde (sağdan sola) yazıyordu. Shlain, bunun beynindeki dil merkezlerinin alışılagelmişin dışında (belki de sağ yarım kürede veya her iki tarafta birden) konumlandığının bir işareti olduğunu savunur.Sinestezi: Leonardo’nun kelimeler, renkler ve sesler arasında sıra dışı bağlantılar kurduğunu, bunun da beynindeki farklı duyusal alanların yoğun bir çapraz iletişim içinde olmasından kaynaklandığını öne sürer.Dikkat Dağınıklığı ve Odaklanma: Eserlerini sık sık yarım bırakması, daldan dala atlaması modern psikiyatride DEHB (Dikkat Eksikliği ve Hiperaktivite Bozukluğu) olarak yorumlanabilecekken, Shlain bunu beynin her an her şeyi tarayan hiper-aktif sağ lobunun sol loba baskın gelmesiyle açıklar.Leonardo'nun Beyni,yaratıcılığın ve dehanın biyolojik kökenlerini merak eden herkes
Hermann Hesse - Siddhartha incelemesi Kendi Nehrini bulmak!Felsefe
Hermann Hesse’nin Siddhartha’sı, sadece bir Doğu masalı ya da din kitabı değildir. Aksine, her türlü hazır öğretiyi, kuralı ve dogmayı reddeden, insanın "kendi kendini bulma" hikayesidir.
Kitabı edebi ve felsefi açıdan güçlü kılan en önemli şey, çok net bir ayrım yapmasıdır: Öğrenilebilen bilgi ile ancak yaşayarak kazanılan bilgelik.
Siddhartha, dönemin en büyük hocalarından dersler alır, hatta bizzat Buddha ile tanışır. Ama onun peşinden gitmez. Çünkü bilir ki; bir başkasının bulduğu hakikat, sadece o kişiye aittir. Aydınlanma, kitaplardan okunarak ya da bir lideri takip ederek öğrenilemez. İnsanın bizzat hayatın içine karışması; aşkı, acıyı, parayı, şehveti ve kaybetmeyi kendi teninde hissetmesi gerekir.
Romandaki en güzel sembollerden biri "Irmaktır. "Irmak, durmaksızın akar ama hep oradadır. Tıpkı hayat gibi; geçmiş, şimdi ve gelecek aynı anda yaşanır. Siddhartha, nehrin sesini dinlemeyi öğrendiğinde, hayattaki iyi ve kötü her şeyin bir bütün olduğunu anlar.
Özetle;
Siddhartha bize şunu söyler: Hayatta kendi yolunu bulmak istiyorsan, başkalarının çizdiği haritaları çöpe atmalısın. İnsan kendi kendinin çırağı olmak zorundadır. Gerçek bilge, dünyadan kaçan değil; dünyanın tüm günahını ve sevabını, acısını ve neşesini olduğu gibi kabul edip sevebilendir.
Her yaşta ve her okumada insana farklı bir ayna tutan, tek solukta okunacak zamansız bir başyapıt.
Her gerçeğin tersi de her zaman doğrudur!... 
Tuba Yıldız
Tuba Yıldız
10/10
Beğendi
Patricia Highsmith'in "Kadın Düşmanlığı Üstüne Küçük Öyküler" kitabı, kadın-erkek ilişkilerine dair ironik hikâyeler anlatan bir öykü derlemesi ve insanın karanlık tarafını, bastırılmış öfkesini, güç arzusunu ve toplumsal rollerin birey üzerinde bıraktığı izleri sorgulayan psikolojik bir eser. Highsmith, her öyküde gündelik hayatın sıradan görünen yüzünü ustalıkla aralayarak, okuru rahatsız edici gerçeklerle karşı karşıya bırakıyor. Yazar karakterlerini ne tamamen suçlu ne de tamamen masum göstermiyor, insan doğasının çelişkileri içinde dolaşarak okuru sürekli sorgulamaya davet ediyor. Eserdeki "kadın düşmanlığı" kavramı yalnızca erkeklerin kadınlara yönelik tavırlarını değil, insanların birbirlerine karşı geliştirebildiği önyargıları, tahakküm arzularını ve ilişkilerdeki güç mücadelelerini de sembolize ediyor. Highsmith'in yalın fakat son derece keskin dili, kısa öykülerde bile yoğun bir gerilim atmosferi kuruyor. Mizah ile karanlığı aynı potada eriten anlatımı sayesinde kimi zaman gülümseten, kimi zaman da insanın içini huzursuz eden sahnelerle karşılaşıyoruz. Bireyin iç dünyasındaki kırılmaların, toplumun dayattığı rollerle nasıl çatıştığını görmek mümkün. Highsmith, sıradan hayatların altında saklanan bencilliği, korkuyu, sevgisizliği ve iktidar arzusunu büyük bir ustalıkla anlatmış. Kısa öykü türünün sınırlarını aşan, insan doğasının karanlık yüzüne ayna tutarken okuru kendi yargılarıyla da yüzleşmeye zorlayan, düşündürücü ve etkili bir eser.
