Hissedilen öfke ve nefret yoğunlaştıkça zihnimizde ânı yaşamak için pek fazla alan kalmaz, zihnimiz geçmişte olanlarla o kadar çok dolar ki hayatımıza yeni yaşantılar alamayız, yeni anılar oluşturamayız.
Reklam
Affetme duygusu, çok ağır bir yüktür çünkü kökeninde acı, kırgınlık ve haksızlık vardır. Affetmek başkası için değil kendin için atacağın bir adımdır. Affetmek sizi kıran kişi ile uzlaşma anlamına gelmez, önemli olan huzurlu hissetmektir. Öncelikle diğer insanlardan bir şeyler ummayı bırakman gerekir, muhtemelen istediğin şeyleri ya da basit özrü duymayacaksın. Affetmek daha az acı çekmeni sağlayan, yaşam tecrübesini kişisel algılamanı engelleyen ve şikâyetlerini azaltan bir eylemdir.
keşke, keşke... Aslında bu keşke'ler anlamsızdır çünkü insan yapması gerekeni yapıyor. Ama her zaman koşullarımızı zorlayacak insanlarla ve durumlarla karşılaşabiliyoruz. Burada şunu fark etmek önemli: Zihnimiz suçluluk döngüsüne girdiği zaman bu rüzgâra kapılmadan, "yapmam gerekeni yaptım, nereden bilebilirdim ki, elimden gelen buydu" gibi karşı argümanları suçluluk döngüsünü kırmak için kullanmalısın.
Kötü bir davranışın seni kötü birisi yapacağına inanmaya başlaman yanlış bir düşüncedir. Çevremizde kötü şeyler, hatalar yapmış birçok iyi insan vardır. Kendini kötü bir insan olarak tanımlaman, ileriye doğru atacağın her adını sana bir yük oluşturacaktır.
Çocukluk çağında başımıza gelen olaylarda hiçbir sorumluluğumuz olmasa bile o anki zihinsel yapımız, yaşadığımız olayların bizim yüzümüzden olduğunu düşünmemize neden olabilir.
Reklam