Puan vermedi·312 syf.·
2026 36. kitabı
Herkese yeni haftanın ilk gününden merhabalar.Şu sıralar hem yoğun hemde bol koşturmalı geçsede yinede kitaplarımdan ayrılamam diye heryere benle geliyorlarYinede okuduktan sonrada pişman olmadığım kitaplara denk gelmek bence gerçekten artık büyük ayrıcalık oldu.Çünkü bu kitap büyün tabuları yıkmaya gelmiş adeta.Hadi konusundan bahsedeyim.
Kitabın daha ilk sayfalarından bol aşiret ve töreli bir kitap okuyacağımızı düşündürtüyor evet yok mu tabi var ama bu sefer farklı.Ezman ve Asmin kardeşlerinin kaçması nedeniyle kimseye zarar gelmemesi için berdel kararıyla evlenirler.Ezman ağa aslında törelere baş kaldırmak için memleketini terk etmiş Londra’da yaşamını devam ettirir.Ama annesinin ısrarıyla tatile gelir ve kendini bir anda nikah masasında bulur.
Nasılsa formalite icabı olarak gördüğü evliliği daha karısıyla göz göze geldiği ilk anda vurulmasıyla işler birazcık değişir.Ağa dediysek hani bu öyle sert ağalardan değil bir iç sesi varki evlere şenlik.Mizahı yüksek bol eğlencesi olan bir çatışması vardı.
Ağamızın yaptığı hataları saymakla bitiremesemde Asmin’i bırakıp Londra gittiğinde başlıyor.Ağamızın sevgilisi olsada sevmiyor ama sırf vicdan için gitmeye kalkıyor acı gerçekle birde orda yüzleşiyor.Aslında ters masal olması o zamandan başlıyor ve olayların en başında olması gerekenler sonlara doğru oluyor.Eh Asmin kızım sende bu azimle iyi başardın dedirtti okumak istemesi ve bunu şart koşması çok iyiydi.
Üstüne üstlük Ezman ağanında sürekli annesine Asmini savunması daha da keyfimi yerine getirdi.Birbirlerine karşı hem çekişmeli hemde tutkulu olmalarıysa daha da sevimli oldu bence.
Kavgalarıda stabil olmadı aşklarıda ben özellikle iç sesle yaşanan tartışmalar ve özellikle alışılagelmiş “Ağa” kavramından uzak olmasını daha çok sevdim.
Çok tavsiye edilen orhan kemal kitabı... uzun zamandır listemdeydi sonunda okudum.
Harikaydı kimse beni rahatsız etmesen de kitaptan hiç ayrılmasam istedim çok güzeldi....
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Makato Shinkai'yi ilk kez okudum ve sevip, ama "abartmamak" üstüne dürüst olmak gerektiği konusunda kararlıyım. Kadın ve Kedi; hep Japon edebiyatı, hem kedi hem de kadın odaklığı olduğundan, memnun ayrılmasam bile, hiç değilse erkek odaklı sinir krizi geçirecek değil demiştim kendime ve tam olarak öyle oldu. Okurken eğlendim epey. Shinkai'nin birbirine bağlı bu dört öyküsü, son derece tuhaf ve Tokyo'nun banliyölerinde, ofis binaları, demiryolu hatları ve konuşan kedilerle dolu bir ortamda geçiyor. Bu öyküler, hayvanlarla olan akrabalık ve ilişkileri, hem sahibinin hem de evcil hayvanın bakış açısından anlatılıyor. Kediler banliyö mahallelerinde dolaşırken, bölge, arkadaşlık ve ölümlülük gibi zorluklarla boğuşurken, sahipleri de günlük hayatın zorluklarıyla mücadele ediyor ve paralel hayatlar süren sahipleriyle ilişkilerini kıyaslayabiliyoruz.
Chobi'nin yer aldığı ilk öykü kesinlikle favorim; soğuk ve yağmurlu bir günde Miyu tarafından kurtarıldığı öykü. Dürüst olmak gerekirse, bu öykü bana biraz da kedimi hatırlatıyor. Chobi, sahibini her şeyden çok önemsiyor ve zorlu bir ilişkinin iniş çıkışlarında ona göz kulak oluyor, umutsuzluğa düştüğünde onun yanında oluyor. Bu da kitabın geri kalanının tonunu belirliyor; her yaştan ve her kesimden kadının sadık kedi dostlarıyla olan ilişkilerini görüyoruz. Daha sonra Reina ve Mimi, Cookie ve Aoi'nin yanı sıra Kuro ve Jon'un sahibiyle de tanışıyoruz. Her sahnenin bir sonrakine geçişler gerçekten iyi, sırıtmıyor. Yazar, insan ve kedinin bakış açıları arasındaki benzerlikleri ve belli ki, kedi hayranı olması nedeniyle biraz abartarak kedilere olan hayranlığını romana yansıtıyor. Kalpleri ısıtan ama aynı zamanda neşeli olan bu hikayelerden hepsi de. Doğal olarak, kedi sahibi olan herkes bu kitaptan daha çok keyif alacaktır, ancak
10/10
2026 1. kitabı
Yazar, bu kişilikleri anlatırken okuru yormadan ama düşündürerek ilerliyor. En etkileyici yönlerinden biri, Billy’nin yaşadıklarının bir “kötülük” meselesi değil, derin bir travmanın sonucu olduğunu güçlü bir şekilde hissettirmesi.
Zaman zaman tempo yavaşlasa da kitap boyunca merak duygusu hiç kaybolmuyor. Mahkeme süreçleri, psikiyatrik değerlendirmeler ve Billy’nin çocukluğuna dair parçalar, okurun zihninde sürekli yeni sorular oluşturuyor: Bir insan işlediği suçlardan ne kadar sorumludur? Kişilikler ayrıysa suç kime aittir?
"Zorluklarımızı gizlersek, birbirimize nasıl destek olabiliriz?"
Amaan. Ne yazayım ben bu kitaba. Sağım yalan solum yalan, giden yalan dönen yalan, gördüm baktım dünya yalan, falan filan falan filan.
Yani. İlle de doğruluk ille de dürüstlük. O zaman canım feda olsun. Bunun dışında ben arkadaş kazanmaya da çalışmam aman ya kaybedersem de demem. Çünkü kimsenin biriciği değilim. Bunu önce kendime itiraf etmişim, başkasının ne düşündüğünü umursamıyorum. Birini umursuyor görünüyorsam da gerçekten öyleyimdir. Canım ciğerim olmasına gerek yok. Düşünüyorum. Birinin, hiç kimsenin her şeyini bilmek gibi bir derdim de yok. Sırf bu sebeple umursamaz duruyorum farkındayım. Benim sevgim elimi koyduğum yerden gelir. Hesap kitap bu konuda en zayıf olduğum şeydir ve bununla da gurur duyuyorum. Ömrümde kimseyi kadın erkek çocuk beni sevdiğine pişman etmemişimdir. Çok iyi olmayabilirim belki örnek ahlaklı biri de değilimdir ama insanları pişman etmem. Etmedim. Birini sevdiğimi göstermişsem öyledir. Uzak durmuşsam artık sevgimi hak etmediğini düşündüğümdendir. Bu konuda hiç tevazum yoktur. Neden olsun? Benim tasarrufumda olan tek şeyim bu. Gönlümden tevazu etmem.
Benim kaç arkadaşım var, bilmem. Çünkü kimin beni nerede gördüğünü de hiç kafaya takmıyorum. Hayat bu. Bugün arkadaşızdır ama yarın bir bakmışız kriterlere uymuyorumdur. Ee ben aynıysam, bu kafaya takılacak bir mesele mi? Valla ben çok arkadaşsız kaldım. Ölünmüyor. Şimdi de tonla değil. Napalım? Sahte şeyler bende iyi durmuyor. Sırıtıyor. Çakmasını seven kullanabilir. Benim marka takıntım yok elhamdülillah.
Bu söylediklerimden sonra maalesef tuzum kuru değil. Gerçekten berbat zor bir hayat. Zihinde yalnızlık çok zor. Ben de çok çok çok isterdim, hiçbir şeyi aklımda gönlümde tek başıma taşımayayım, şöyle olduğu gibi her
Bu Hikaye Senden Uzun Osman
20 mektupluk bir ayrılık hikayesi… Çok keyif alarak -pardon üzülerek yani- okudum. Yazarın kıvrak zekasına hayran kaldım. Kitabı bitirince birilerinden ayrılasım geldi
Hep yaşadığımız veya düşündüğümüz ayrılık sorunlarının adının konulup tarifinin yapılması eşsiz bir tecrübe oldu. Çağdaş Türk Edebiyatı yazarlarını okumayı hep sevmişimdir. Aylin Balboa’nın başka kitaplarını da okumak farz oldu.
Her biten ilişkiye böyle bir ayrılık yolculuğu dilerim.
“Ben bu yolun sonunda kendime çıktığım için çok mutluyum. Zor bir yolculuktu ama doğrusu değdi.”