Bir süre sessizlik oldu; duydukları tek ses soluk alıp verişleriydi. Sonra Carla, Deborah'in beklentisinin tam tersine, hiç de kin dolu ya da kibirli olmayan bir ses tonuyla, “Benim hastalığım…ağzına kadar dolup taşmış bir bardak, senin küçücük damlan taşan kısmın içinde çoktan eriyip gitti," dedi.