Ayşe Üstünel
@aysec7
Her bir asma fidanıyla Kabil’de toprağa kök salıyor yere bağlanıyordu, yaptığı toprakla uğraşmaktan çok ona tutsak olmak gibiydi ama bu tutsaklıkta toprağa taslanan bir efendilik de gizliydi kabil kendi efendiliğine adanmış bir köleydi
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Gözünü açtığında etler ,elini uzattığında hoş kokulu meyveler bulmaya, tahtalara yaslanıp altın bezekli koltukları uzanmaya alışkın cennet Âdem’inin bir parça ekmek uğruna gözlerinle duman yangını, tırnaklarının arasına is karası bulaştı ,alnından ter damladı, bu ter ilk ekmeğin hamuruna karıştı. Her defasında ekmek ateşinin karşısında yandıkça pişti Adem ,Ezildikçe inceldi, üzerine bir olgunluk geldi, önce kalbine indi sonra gözlerinin içine yerleşti, hoşnut oldu dünya zahmetinden Adem dünyaya selam etti en fazla da ekmekle dünyalık olduğunu bildi
Âdem’in Ademliği kabahatle başladı, bilmekle biçimlendi ,zehir menzillerinden geçti ,arınmakla tamamlandı .afla mühürlendi ,suyuyla yoğurulmuş toprak bedeni hamdı Âdem’in ateşlerde yandı pişti
