Ayşe Üstünel
@aysec7
73 okur puanı
Nisan 2022 tarihinde katıldı
Reklam
Eskiden babaannemin yolculuğa çıkanların ardından bir tas su döküşü gibi, arkamdan Yağmur dökecekti bulutlar. Yürüdüğüm yollar foşur foşur yıkanacaktı. Silinecekti mütevazı ziyaretimin emareleri , tek bir adımın izi kalmayacaktı. Sonra kuşlar ufka doğru kanatlanacaktı. Gün batacak, güneş henüz tanışmadığım bir yarına doğacaktı. Akacaktı zaman kendi başına, ben hiç olmamışım gibi. Şehir ben hiç gelmemişim gibi yaşayacak bugün çocuk olanlar adımı bilmeden usul usul yaşlanacaktı. Hatırlanmayacaktım. Doğrusu da buydu. Bu defteri, hatırlanmaya değecek bir fenalık yapmadan kapatabilmek. Bu dünyadan, ona en az hasar vererek, erimeye gelmiş bir kar tanesi gibi geçebilmek. Daha iyisi de yapılabilirdi elbet, ama ben yapamamıştım…
Okuduğum ilk Nermin Yıldırım kitabı… kahramanımız geleceğini aydınlatmak için, geçmişindeki bir yanlışı düzeltmek amacıyla uzun yolculuklara çıkarken okurları da kahramanın iç dünyasının izdüşümünde kendi iç dünyalarında anlamlı bir yolculuğa çıkarıyor…
Kelimelerle dansın başrolde olduğu melankolik bir roman.
Kahramanımız Adalet, bir zamanlar üzdüğü mahsun için adaleti sağlamak adına, mutluluk ve dostluk getiren Sadi Seber ile ve kadim dostu hayallerinin Hülyası ile aramaya çıkıyor…
Kitabı bitirdikten sonra, kim diyebilir ki, âh be adalet neden düştün yollara… peki ya adalet yollara düşmeseydi gerçekten yaşadığını hissedebilir miydi?
Kahramanımızın pek egzantrik özellikleri var, gazetelerin üçüncü sayfa haberlerini biriktiriyor mesela… ve ne kadar üzücü ki, on yıllardır bu haberler, okuyanları duyanları izleyenleri , içten içe paramparça ediyor… dün de aynıydı bugün de aynı umalım ki yarın da aynı olmasın …
Kitabın her yerinde ve nihayetinde olan şu ,adaletin dediği gibi “ kazanmak için kaybediyorum. Sahip olmak için vazgeçiyorum. Bekle beni, azalarak artmaya geliyorum”
