Bir mezarcı varmış. Ömrü boyunca mezar kazmış. Bir gün demiş ki:
- Çok mezar kazdım. Çok kimseler gömdüm. Bu yaptıklarımı azgın nefsim gördü de kendi ölmedi. İbret almadı.
İşte nefis böyledir.
Sonunda sırf merakımdan o diski çevirmelerini o kadar çok istedim ki ama başta okuduğum şeyi ( 5. adımı, sadece kralın bilmesi gereken fakat nefsine uyup öğrenemediği ve Sin Ammar da kalan o 5. adımı ) unutmuştum. Eğer nefislerine uysalardı oradan hiç çıkamayacaklardı. Diski parçalayıp attıklarında içim acıdı, bir şeyler yarım kalmış gibi.. Oysa hala farkına varamıyoruz. Can gözüyle bakıyoruz. Biraz hissetsek olaylara gönül gözüyle baksak o kadar derinler ki.. Nefsimize uymayıp ona karşı gelsek, disk gibi içimizdeki putları kırsak asıl o zaman gerçek hazineye sahip olacağız. Asıl o zaman kurtulmuş olacağız. İşte bunu başarması en zoru. Nefsimizi yenmek, diski kırmak en zoru.