Ayşe
@aysemks
Nerden bilsin kıymetini soysuz sopsuz bayraksızlar.
Sonuyla beni ters köşe yapan ve son zamanlarda okuduğum en akıcı kitaplardan biriydi. Gencecik ruhların çöktüğü dönemlerde yalnızca yaşlılığın intihar ettiği bu büyülü dükkânda biraz zaman geçirmek oldukça güzel geldi. Gayet güzel bir kitaptı. Okumanızı tavsiye ederim.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Shakespeare her eserini o kadar güzel işliyor ki. Dördüncü duvar yıkılıp esere seyirciyi dahil etmesi, beklenmedik sonları... Genel olarak okumaktan çok keyif aldığım bir eserdi. Hamlet' in iç durumları o kadar iyi yansıtılmış ve işlenmişti ki "çünkü kendi derdimin aynasında
Onun da çektiği acıyı görüyorum."
Alıntısı benimle Hamlet arasındaymış gibi hissettirdi.
Kitaba başladığım ilk zaman bunun sadece Aziz Mahmud Hüdayi hazretlerini anlatan bir kitap olduğunu düşündüm. Kitap ilerledikçe içimdeki sesler artıyordu, sen kısımlarında sanki gerçekten yaşayacağım her şeyi önceden biliyordu yazar. Zaten kaleminden en çok etkilendigim yazarlardan biriydi Fatih Duman. Ama bu kitabını okumadığım için hafiften utançla birlikte sonunda okumuş olmamın verdiği, okumak nasip olduğu için yaşadığım mutluluğu taşıyorum şu anda. Her ademoğlunun içindeki o sesle tanışması için muhteşem bir kitap. Ortasında bırakıp arkadaşıma şunları sormuştum:
"Aklıma bir şey takıldı birlikte cevap buluruz belki dedim.
Bu devirde yani kötülüğün bu kadar yaygınlaştığı devirde insan nefsine nasıl eziyet eder?
Dervişler gibi çile çekecek sakin ortam bile yokken biz nasıl yeneceğiz onu.
Mesela okuduğum kitapta makamdan mevkiden el çekmekten bahsediyor. Hak yolu yokluk kapısı diye anlatılıyor ve varlıkla gelinmez deniliyor
Şimdilerde imanı güçlü insanların ön planda olması gerektiğini düşünüyoruz ya biz ya da ben sadece öyle düşünüyorum, bilmiyorum.
Varlıkla yokluğu, hak ile dünyayı nasıl dengede tutarız sence?" Henüz ondan cevap alamadım ama kitap bunu bile önceden bilip bana cevap verdi sanki. Kitabı bitirip kapağını kapatırken yazarın sadece nefsini değil beni de ne kadar iyi tanıdığını fark ettim. Beni, seni, bizi.. Hepimizde nefs vardı sonuçta ve aynıydı. Onu bu kadar iyi tanıdığı için biraz imrenerek bitirdim kitabı. Muhakkak okuyun ve okutun!
Bir Delinin Hatıra Defteri kısmını okurken kendimi bazen Meggy bazen de bizzat mektupların muhatabı yerine koyarak okudum. Bilinç akışı tarzında yazıldığı için mantık aramak yerine oradaymış gibi okuduğum için bu kısım bana keyif vermişti. Özellikle sonu gerçekten etkilemişti beni.
Palto da aynı şekilde genel akış olarak beni çok çekmedi. Sonunu ilk hikaye kadar olmasa da etkileyici buldum.
Burun hikayesinde ise akış boyunca "sonunda ne olacak acaba?" diyerek okudum. Öykü boyunca merak ön planda olunca daha da çekmişti beni.
Hikâyeleri ayrı ayrı değerlendirmek yerine kitabı bütün olarak ele alacak olursam da Rus toplumsal yapısını, diplomasideki bakış açılarını rahatlıkla inceleyebiliriz. Yazıldığı dönemdeki sansür yasasını göz önüne alırsak bu derece içten bir eleştiriyi böylesini akılcı bir şekilde yapmış olması gerçekten Gogol'ün neden iyi bir yazar olduğunun cevabını bir kez daha verir bizlere. Kara mizahı ustaca kullandığı eserinde sıradan bir devlet memurunun düşüncelerinin nasıl hastalıklı düşüncelere döndüğüne tanık olduğumuz harika bir eserdi.
“Hayat,” diye yazmış Sartre bir zamanlar, “umutsuzluğun öte yanında başlar.”
Ve gerçekten de Gece Yarısı Kütüphanesi kitabının başkahramanı Nora Seed, tam da bu eşikte dururken hayatın farklı yüzleriyle tanıştı. Bir sürü farklı hayata sürüklenmiş, sayısız olasılıkla tanışmış, kendisinin pek çok versiyonunu görmüş; başarılar, kayıplar, mutluluklar ve pişmanlıklarla dolu farklı kimlikler yaşamıştı. Ama hepsinin sonunda, en tanıdık his — eğretilik — ile karşı karşıya kalınca fark etti ki; sorun yaşadığı hayatın koşulları değil, kendisi ve içinde hissettiği duygulardı.
Kök yaşam Nora’nın en çıplak, en kırılgan, en “Ben neyim ki aslında?” dediği halidir. İşte tam da o hali yaşaması gerekiyordu çünkü gece yarısı kütüphanesinde hayat, “kayboldum” dediğimiz an başlıyordu.
Ünlü olduğu, başarıdan başarıya koştuğu, başkalarının gözünde “başarılı” görünen hayatlarda bile içindeki boşluk dolmuyordu. Ama o umutsuzluk eşiğinden döndükten sonra, görmediği yıldızlardan, sarılmadığı insanlardan ve söylemediği cümlelerden özür dileyerek, paralel evrenlerin birinde—hatta aslolan kök yaşamında—mutlu Nora olarak yaşamaya devam ediyordur, kim bilir?
Tüm o başarısızlık hissine, pişmanlıklara ve annesiyle yaşadığı zorluklara rağmen, orada kendini en çok kendisi gibi hissetti. Çünkü gerçek yüzleşme oradaydı. Nora’nın asıl gücü de kök yaşamında ortaya çıktı.
Özellikle sosyal medyanın hayatımıza iyice dahil olduğu, mutmain olmaktan uzaklaştığımız şu dönemde, bu kitap ufkumu genişletti, bakış açımı değiştirdi. “Kaçıp gitmek istediğiniz yerin, kaçtığınız yerle aynı olduğunu görmek tam bir aydınlanmaydı. Hapishanenin bir yer değil, bakış açınız olduğunu anlamak.”
Kendi fikir hapishanemizden kurtulduğumuz paralel yaşamların birinde (asıl temennim kök yaşamınızda bu anlayışa ulaşmanız) hala
