Şeylerin bizim için en önemli yanlarını, basit ve tanıdık oldukları için göremeyiz.( insan bir şeyi hep gözünün önünde durduğu için fark etmez.) Bu yüzden, araştırmasının asıl temelleri kişinin dikkatini hiç çekmez.
Korsakov sendromlu hastalarda, bunamış kimselerde veya benzer facialar yaşayan insanlarda, organik hasar ve Humevari çözülme ne kadar büyük olursa olsun, sanatla, dini bir ayinle veya insanın ruhunu okşayan başka yollarla bütünlüğünü yeniden oluşturma imkanı her zaman vardır. Bu imkan, ilk başta umutsuz bir nörolojik yıkım hali olarak görünen şeyin içinde varlığını sürdürebilir.
ayşenur
@aysennryldrm
·
Biz, süreğen bir akış ve devinim içinde akıl almaz bir hızla birbirini takip eden değişik duyumların bir toplamından veya yığınından ibaretiz.
Bir insan ayağını veya gözünü kaybettiğinde, neyi kaybettiğini bilir, ama benliğini-kendini- kaybederse bunu bilemez, çünkü bunu bilecek bir “ben” artık ortalıkta yoktur.