Ayşen Sevinç
@aysensevinc
1986
18 okur puanı
Şubat 2021 tarihinde katıldı
Kitabı okurken yazarın oturduğu kafeden kiliseyi (Église Saint-Sulpice ) görebildiğini anlayınca google maps ile sokaklarda gezinip oturduğu kafeyi buldum. ( café de la mairie) Sonra YouTube'tan paris café music açıp bir yandan dinleyerek yazarın gözünden caddeleri hayal ederek okumaya çalıştım. ( cafe ambiance , cafe asmr diye de arayabilirsiniz, konuşmalar tabak sesleri bulunabiliyor.)Her satırı tek tek hayal etmek de öyle kolay iş değil, zaman alıyor) Kitaplar sizi değişik diyarlara sürükler derler ya, ben de Paris 'e gitmiş kadar oldum. Eğer böyle bir deneyim yaşamak isterseniz tavsiye ederim.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Pachinko Japonya'da genellikle koreliler tarafindan işletilen kumar oyun makineleri salonlarına verilen isim ve pachinko ile ilgili kısım kitabın yarısından itibaren başlıyor. Kitap ikinci dünya savaşı öncesi Japonya'ya göçmüş korelilerin yaşadıkları zorlukları, ikinci üçüncü jenerasyonun bile japon sistemine tamamen adapte oldukları ve yüksek eğitim aldıkları halde Japonlar tarafından kabul edilmeyip kimlik kargaşası içinde yaşadığı ( ya da yaşayamadığı) bir aileyi anlatıyor. Kitabı kore dizisi izler gibi okudum ve Japonya ve kore ile ilgili bilgim olduğu için konuya yakın hissettim . Ama sanıyorum ki aşina olmayanlar için okuması yer yer garip gelebilir. Kadınlık , cinsellik, aşk, evlilik, din, savaş ortamı, kore ve japonların çarpışan ve yer yer barışan kültürleri, savaştan sonraki amerikan rüyası konuları akıcı olarak işlenmiş. Yazarın kitabi yazması 30 yıl sürmüş ve kitabı yazabilmek için bir çok araştırma ve dönemi yaşayan bir çok insanla röportaj yapmış.
Kitabı genel olarak kahramanımız Zeno' ya sinirlenerek okudum. Sanırım beni en çok yoran karakterlerden biri oldu Zeno. Özellikle kararlar alıp tam tersini yapması beni çileden çıkarttı. Beyaz yada siyah diyemeyeceğimiz, sürekli gelgitler yaşayan bir kişilik. Aslında hepimiz biraz öyle değil miyiz? Kitap okurken sevdiğimiz karakterlerin bir çizgide ilerlemesini beklesek de gerçek hayatta kaçımız aynı çizgide ilerleyebiliyor? Karakterler kahramansa kahraman kalmasını istiyoruz, süreklilik arıyoruz. Zeno bir iyiyken bir kötü; bir akıllıyken bir deli oluyor. Sürekli bir iç çekişme, sancılar içinde. Kimi zaman da öylesine umarsız.. (Kitabı okurken borderline kişilik bozukluğu olabilir mi diye düşünmeden edemedim. ) Kısacası değişik bir kitap. Kitap karakterlerine farklı bir perspektiften bakma şansı buldum ve o anlamda beğendimse de okuyana sabır dilerim.
Bu kitabı ilk elime aldığımda okumaktan vazgeçmiştim. Fazla sembolik ve karanlık gelmişti. Ancak bir yerde tekrar karşıma çıkınca okumaya gayret ettim ve bitirmeyi başardım. Gerçeği rüyayı, kimlikleri birbirine karıştırarak okudum. Sarmallar dehlizinde kayboldum. Bitirdiğimde yazarın arkadaşının yazdığı sonsöz aydınlatıcı oldu( düşüncelerime destek bulabildim) . Acaba sonsöz , ilksöz olarak konulsaydı daha iyi olabilir miydi? diye düşünmeden edemedim. (Bu arada sonsözden aldığım referansla Hayyam ı biraz incelemek istiyorum. Yada bilseydim bundan önce biraz Hayyam okurdum) Okuması sancılı bir kitap , herkese okuyun diyemem. Hayat ölüm ve bunların anlamsızlığı üzerine kafa yoran biri , yazılanları kendine yakın bulabilir belki. Belki de bulmaz. Kimbilir?
