Hani bazen kafamızın içinde bir olay için veya bir kişi için sadece bizim bildiğimiz şanslar veririz. Sabırla karşılarız her bir hareketi, görmezden geliriz yaşanılan olayları. Zincir gibidir aslında yaşanılan her şey. O zincir ne kadar uzunsa bizim verdiğimiz şanslar ve sabırda o kadar fazladır hani. En son kendi içimizde zincirin son halkasını bekleriz, olmasın isteriz hatta olmasın ki bizler o güzel anlardan, tanıdığımız çoğu şeyden vazgeçmeyelim, güzel kalsın, bizimle olsun, bitip gitmesin dursun bir köşede isteriz ama ne yazık ki olaylar, kişiler bizi o son halkaya doğru götürür.. En son vazgeçeriz kendimize saygımızı yitirmemek için.. Bazen öyle işte...