Aile, tek eşlilik, romantizm. Her yerde bir özel hayat, her yerde bir ilgi odaklanması, itki ve enerjinin dar bir kanala yönlendirilişi (…) “Ama herkes herkese aittir”
Dünyaları; rahat yaşamalarına, akıllı, erdemli ve mutlu olmalarını izin vermiyordu. Anneler ve aşıklar, uymak üzere şartlandırmadıkları yasaklamalar, baştan çıkaran ihtiraslar ve yalnız pişmanlıklar, salgın hastalıklar ve sonsuz yalnızlaştıran acılar, belirsizlikler ve yoksulluk; işte bütün bunlar onları güçlü hislerle zorluyordu. Böyle güçlü hislerle (güçlü ama tek başına; umutsuz, bireysel bir yalnızlık içinde),nasıl istikrarlı olabilirlerdi?