Ayşe
@aysetrr
126 okur puanı
Mayıs 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Ne yalan söyleyeyim bir aşk romanı okuyacağımı zannetmiştim ilk başlar da lakin ters köşe yaptı desem yeridir.Bu kitabın incelemesini yapan birisi bu kitap hayatın ta kendisi yazmıştı gerçekten katılıyorum bu yoruma.Ne anlatıyor diyorsanız insanoğlunun insan oluşunu aslında nasıl da olmayışını nasıl hayatı kendimize bu kadar zorlaştırdığımızı.Geçmiş,şimdi,gelecek tüm gelişim kitaplarının ana karakteri gibidir lakin bu kitap yaşam sadece ‘An’ dır diyor ve ekliyor yaşam da var mısın ? Şu an da nesin? ve aslında en etkilendiğim kısmı madenlerimiz dediği belki de tüm yaşamımızda hep aynı yerden sınandığımız o yerler.Son olarak da eklemek istiyorum bir edebi eserden ziyade yazar o anda karakter sizsiniz de sizinle konuşuyormuş gibi anlatıyor bilginize.İyi düşünmeler.
Nefes kesici bir çırpıda biten bir kitap ama bu bir çırpıdalık zannedilmesin ki edebi bir yönüyle yapılan bir değerlendirme.Öyle bir kitap düşünün ki savaşı yaşayan bir çocuk kalp ve acısını öyle hissediyorsunuz ki lütfen iyi ol artık diye diye çeviriyorsunuz sayfaları .. En çok da “Bizi burda unuttular ama biz kimseye bişey yapmadık ki “ cümlesi alt üst etti beni .Savaşın getirdiği açlık,susuzluk ,hastalık ,ölüm ve sevdiklerini kaybetme korkusu ve tüm bunları bir yetişkin anlatsa bile yaşamayanın asla anlamayacağını bilsek dahi bunların hepsini çocuk bir kalpten dinlediğinizi düşünün.Dönüp bir bakmalı insan kendine ,dert ettiklerine diyor sanki.İbretlik bir hayat öyküsü yani..
Kitap hakkında yapılan incelemelerden birkaçını okudum ve ortak düşüncem şu yönde oldu kitaptan ziyade yazarımızdan bahsedilmiş.Ben öyle yapmayıp kitap hakkında birkaç görüşümden bahsetmek istiyorum.Okuduğum çoğu kitapta kendimden bişeyler arıyorum ve kimi zaman belki de beni etkileyen bir cümleyle kitabı bitirip özel bir bağ kuruyorum.Ruh adam tam da böyle olup bir başka anlamlı oldu benim için.Ayşe öğretmen ile kendi mesleğimin de öğretmen oluşu tevafuğu ile çok sevdim.Selim yüzbaşına ne kadar kızsam da nefsiyle bir savaş veriyor ve aslında kişinin en büyük savaşının kendisiyle olduğunu bizlere gösteriyor.Birden fazla duyguyu içerisinde barındıran inanılmaz akıcılıkta bir eser.Dolayısıyla tek nefeste bitiveriyor.Bence herkesin okuması gereken bir eser.
Okuduğum her kitaba özellikle o yazarın okuduğum ilk kitabıysa yeni bir insanla tanışıyormuşum gibi hissettiğimden hep çok heyecanla başlarım.Yazarımızın tek kitabı olduğunu okuyunca güçlü bir merak duygusu ile başladım lakin Uğultulu tepeler yarım bırakmak istediğim bir kitap oldu malesef intikam ve nefret duygusu o kadar yoğun işlenmiş ki o duygu adeta sizi içine alıyor ve bu çok rahatsız ediciydi.Dahası bir karakterin nasıl öleceğini merak ettiğim için ve ölmesini istediğim için bitirdiğim tek kitap olur sanıyorum.
Martin Eden;
Azmin ve pes etmeyişin hikayesi.Aynı zamanda da yarı otobiyografik bir kitap.Kitaptaki karakterlerden Ruth Martine aşkı tanıtan ve her şeyi anlamlı kılan kişi ama aslında tam bir müesses nizama ayak uyduran ve dışına çıkmaya korkan bir insan.Martin Eden kendine ve içindeki yazma hissine o kadar inanıyor ki bu inanç İçin açlık ve yoksullukla mücadele veriyor yeri geliyor yazdıklarını postayalabilmek için ceketini rehin veriyor.Bunun gibi sayısız inanç örneği ile dolu bir kitap.Sonu için ise birşey diyemiyor insan hayattaki gayesini yitiren bi insana hak verir gibi susuyor sadece.
