aysenur
@aysnrrre
Ayşenur
Şu anda okuduğu kitaplar
1888 yılında yazılmış bir eser.. yaşadığımız yıl ile yazıldığı yıl arasında uyum farkının olması tabii ki kaçınılmaz..
Kitap; kölelik, cariyelik ve esaret üzerinde duruyor.. ana karakterimiz Dilber; Kafkasya’dan henüz dokuz yaşındayken kaçırılan bir kız çocuğu..Dilber kitap boyunca farklı insanlara satılır ve farklı hayatlar yaşar.. yaşadığı şeyleri okurken onun daha 9-10 yaşlarında bir kız çocuğu olduğunu bilmek beni çok üzdü..
Kitap; romantizmden realizme geçiş olarak tanımlanıyor. Ki benim için de gerçekten öyle! Kitabın trajik sonu ile yazar bunu başarmış.. yazar sadece bunları değil toplumu da irdeliyor. Kendisi bir paşa çocuğu olduğu için kölelik karşıtlığı yapması okurlar tarafından yadırgıyor.. eleştirdiği ek bir konuda yarı aydın insanlar.. kendilerini aydın olarak tanımlayan ama kafalarında tek bir fikir bile olmayan insanlar..
Neticede; kitap kısa, öz ve netti. Oldukça üzücüydü ama bu Üzüntünün içi gerçeklerle doluydu..
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Benim için okuması da anlaması da zor bir eserdi.. Oğuz Atay’ın genel eser durumu benim için bu yönde. Tutunamayanları da aynı hisle okumuştum..
Ana karakterimiz Hikmet, zor bir insan. Bence onunla yaşamak da çok zor. Dünyanın alışkanlıklarına direnen, baş kaldıran bir karakter. Yer yer şizofrenik hareketler de sergiliyor.. bazı insanlarla sadece kafasında konuşuyor.. ama bazı insanlarla da hem kafasında konuşup hem de gerçek hayatta konuşuyor..
Ve ona eşlik eden komşuları:
Albay Hüsamettin Tombay: otoriter, emekli bir subay..
Nurhayat Hanım: geleneksel bir kadın..
Hidayet: altı sınıf bir kadın..
Hikmet, çatı katında bu karakterler ile oyunlar oynamaya başlar. Oyun içinde daha büyük oyunları okurken çok iyi bir şekilde hissettim.. sık sık gerçek ile hayal karıştı bende.. ve Hikmet’te de karışıyor.. ki Hikmet’in sonunda bu getiriyor.. kafasının içi
Kitabı bence 3 kısma ayırmak gerekiyor.. 1.kısmı şöyle anlatabilirim; okuması oldukça zor çok fazla eski Türkçe kelimeleri barındıran bir kısımdı.. bazen okumak için kendimi zorlasam da yine de okuyabildim.. çok fazla zorlanmadım ama kitabın diğer kısımlarına göre okuması zor zordu..
İkinci kısım daha öykü ağırlıklı bir bölümdü.. karakterimizin başına gelen olaylar bize ayrı ayrı öykülerde anlatılıyordu.. biz bu öykülerde başka insanlarla tanışma fırsatı buluyoruz.. ilk kısma göre ikinci kısım gerçekten daha iyiydi bence..
Gelelim üçüncü kısma yani kitabın en vurucu olduğu kısma.. kitabı okuyan insanların çoğu kitaptan çok fazla etkilenmiş bence bunun sebebi üçüncü kısmının yani kitabın sonlarının oldukça iyi yazılmış olması.. kitap okuyan insanlar bilir ki iyi yazılmış çoğu kitabın sonu başları kadar iyi değildir.. ama bu kitapta her şey tam tersi. Kitabın sonu kitabı gerçekten göklere çıkarıyor.. her şeyin çözüldüğü, her şeyin itiraf edildiği, kitap boyunca aklımızda olan bütün soruların cevaplarını aldığı bir bölüm oluyor.. kitabı yedi puan veriyorum ve bu yedi puanın dört puanını son bölümü oluşturuyor..
evet!!! gerçek anlamıyla cam şato'nun sonuna geldik.. aylardır okuduğum karakterleri bir kenara bırakıp yeni karakterler okumak benim için garip olacak..
suikastçinin hanceri.. her şeyin başlangıcı olarak kabul edilen Sam'in ölümü ile bitiyor.. bu kitap bize Sam'i anlatıyor. Sam'in kalbini, yüreğini, kızımızı nasıl sevdiğini, onun için neler yapabileceğini anlatıyor..
isterdim ki Sam'i daha çok okuyayım, okuyabileyim.. ama sanıyorum ki Sam ölmese Celaena şuanki gibi güçlü, yenilmez olmazdı.. dünyayı kurtarmaya bu kadar odaklı olamazdı.. anlıyorum ki bazı vedalar, bazı ayrılıklar insanı büyütür.. çok üzer, çok yıpratır ama büyütür de.. Celaena da Sam'in gidişi ile büyümeye başlamış bir karakter..
kitapla ilgili beni rahatsız eden tek bir nokta oldu.. evet Celaena zaten Adarlan'ın en genç ve en başarılı suikastçisi olarak girdi hayatımıza ama bazı olayları yaşamak için 15 yaşın çok genç olduğunu, çocukça olduğunu düşünüyorum.. Celaena'nın hayatımıza 18 yaşında girmesi gerektiği için yazarın böyle bir şey yaptığını farkındayım ama bi tık rahatsız etti...
elvada Cam Şato..
Elveda Celaena..
Uzun zamandır listemde olan bir kitaptı. Woolf kadınları, kadın yazarları, feminizm başlığını olabildiğince anlatmaya çalışmış. Çağımızda feminizme karşı çıkanlar ve feminizmi sonuna kadar savunanlar olduğunu biliyoruz. Açıkçası ikisi de feminizm tam olarak ne demek, ne için yaşar hakim değil diye düşünüyorum (genel anlamda) feminizmi “erkek düşmanlığı” olarak gören insanların okuması gereken bir eser olduğunu düşünüyorum.
Yazar bize kadın yazarların, neden shakespear, Goethe gibi bir deha çıkaramadığını ele alarak kitaba başlıyor. Genel olarak kadınların maddi olarak özgür olamamasından dolayı olduğunu, yazacak bir odaları bile olmamasını bize neden olarak sunuyor. Erkek kişilere verilen olanaklar, imkanlar kadınlara verilmiyor veya verildiğinde sanki bir lütuf gibi hissettiriliyor..
Bu durum bana “neden erkek bilim insanları kadın bilim insanlarından daha fazla?” sorusunu hatırlatıyor..
Kitapta ise en sevdiğim alıntı şu oldu: "bütün bu yüzyıllar boyunca kadınlar, erkeği olduğundan iki kat büyük gösteren bir ayna görevi gördüler."
