aytan
@aytans
37 okur puanı
Şubat 2023 tarihinde katıldı
Çingiz Abdullayev çox sevdiyim yazarlardandır. Detektiv kitabları sevirəm, amma bu kitab biraz xəyal qırıqlığı yaşatdı mənə düzü. Bilmirəm bəlkə zövq məsələsidir. Kitablarda cinsi mövzuların çox açıq aşkar danışılmasını və əsas hissəsini tutmasını heç xoşlamıram. Düşünürəm ki, bunlar olmadan da yazılan yetərincə gözəl detektiv kitablar var. Demək olar ki, kitabın çox hissəsində baş qəhrəmanın cinsi həyatından qadınlara olan baxışından və s. danışılırdı. Səhifə 200-ə çatmışdım hələ heç bir cinayət yox idi, aksion az idi, düzdür kitabın yazılma üslubundan asılı olaraq cinayətin baş verməsinin səbəbinin bizə aydın olması üçün gedişat belə idi, amma yenə də digər kitabları ilə müqayisə etsəm sönük qalır deyə bilərəm. Amma təbii ki , kitabın bizə çatdırmaq istədiyi əsas ideya qəşəng idi. Hamımızın özümüzə belə etiraf edə bilmədiyimiz şeylər var. Kitabı oxumaq istəyən varsa, dediyim şeyləri nəzərdən keçirərək qərar verə bilər. 
Etiraflar Vadisi
"Gölün içi , diye düşündü, nasılsa taş dolu."
Kitabın bu son cümləsi çox qəşəng və mənalı idi axı. İnsanoğlu əsla ağıllanmaz, nəyisə düzəldəcəyin düşünər amma yenə dönüb dolaşıb eyni yerə çıxar. Bəzən yaşadığımız bu dünyanın ucsuz bucaqsız, tükənməz olduğun düşünürük, bir növ onun hər şeyini istismar edirik, sabahımızı düşünmürük. Axı axrımız hara gedir? İllər keçdikcə həm insan özünü həm də insanlığı elə özü məhv etdiyinə əmin oluram. Hər inkişafın pik bir nöqtəsindən sonra tənəzzülü gəlir. İnkişaf etdiyimizi sanırıq, bəs həqiqətən inkişafmı edirik? Yer üzərnin iki fərqli nöqtəsindən birində insanların yeyib-içib şənlənib, eqoistcəsinə özünü düşünərkən, digər nöqtəsində səfil həyat sürməsi ədalətdirmi? Axı bu təbəqələşməni kim yaradıb? Yaşananların günahkarı insanın özüdür yoxsa bütün cəmiyyət? Hər gün biri-birindən daha canicəsinə cinayətlər, savaşlar, qətliamlar yaşanır, axı bütün bu insan ideologiyasının pozulmasına kimlər səbəb olub? Biz harada səhv elədik? Bəli cəmiyyət, insan özü özünün düşmənidir. Düzələcəyini sanmıram və bu qorxuludur...
Kitabı oxuyarkən o qədər əsəb keçirdim ki. Bir insan nə qədər manipulyator ola bilər axı. Əslində kitabın adı xoşuma gəlmişdi. Düşünmüşdüm ki, Ledi Suzan möhtəşəm bir qadın olar, sonuçda "ledi"-dir axı. Lənət olsun, ətrafınızda belə insanların olmamasını arzu edirəm sizə. Amma yenə də nə olursa olsun, insanların gerçək üzü bir yerdə üzə çıxır. Kitabın məktublar şəklində olması , hadisələrin gedişini anlamağa əsla çətinlik törətmirdi, anlaşıqlı, sürükləyici idi və çatdırılması nəzərdə tutulan duyğu və düşüncələr ,hadisələrin gedişatı gözəl təsvir edilmişdi düşüncəmə görə.
Düşünürəm də, bu kitab yanlış zamanda yanlış insanın əlinə düşdü...Duygu ve Düşünce
Kitabın sevgi ilə, daha doğrusu sevgisizlik ilə əlaqəli olduğun bilmirdim, bu arada yazarın oxuduğum ilk kitabı idi. Kitab mənə heç bir təsir eləmədi, səbəbi ilk olaraq zatən müəyyən qədər umursamaz kafada olmamdır ki, yəni zatən bilirəm onları ona görə də yeni baxış açısı yaratmadı məndə. İkinci olaraq ayrılıq hissini dadmadığımdandır. Umarım heç zaman da hiss etmərəm. Hər nə isə. Yəni çox da yıpranmayan bir insanam. Amma ətrafımda bu kitabın ona yaxşı yaxşı gələcəyini düşündüyüm şəxslər var tabi və yəqin ki onlar daha yaxşı qiymətləndirərlər kitabı. Hər şeyə rəğmək kitabda gözəl alıntılar var idi hansı ki, bolca paylaşmışam. Bəlkə də kimsəyə nəsə qatar bu kitab, əsasən də duyğularınızın idarəsinə. Amma bu kitab tam olaraq yıpranmışlar üçündü , əgər sorunsuz və pozitiv olaraq günə başlaya bilirsinizsə bu kitabı oxumaq sizi yıpradar.
No26 daha maraqlı idi. Bu kitabda daha az hadisə baş verir. Və bəzi şeylər saçma yıpradıcı gəldi. Məsələn Minenin Efeni qoyub çıxıb Ankaraya getməsi kimi....Boraya da yazık oldu və harcandı deyə düşünürəm +bəzi şeylər klişe idi. Ümumiyyətlə bu tipli kitablarda klişelər çox olur. Buna baxmayaraq kitabın sonu mutlu qurtardı. Kitab oxunaqlı idi. Bye-bye Kardelen sokak, No 26, Daire 7
