Selamlar. Nasılsınız? Ben bolca kahkaha atarak okuduğum bir kitapla karşınızdayım. Gelin sizleri Elbis ile tanıştırayım. Kendisi Kosyna şehrinin minik bir köyünde yaşayan şifacıya en yakın ama cadı olduğu düşünülen bir kadının çırağı ve evlatlığıdır. Oro ana ondan yine değişik şeyler istemişti. Listeyi tamamlamak için bir tilki ve karataç çileğine ihtiyacı vardı. Tilki bulunamayabilirdi lakin deliyürek ormanında çilekleri bulabilirdi. Kim derdi ki tilkiyide bulacak hayal mi gerçek mi belli olmayan bir şekilde o tilkinin peşine düşecek ve hatta genç canavarların eğitilmesi amacıyla kurulmuş Nyxhaven Akademisin de öğrenci olacaktı. Peki sıradan bir insanın bu akademi de ne işi vardı? Gerçekten Elbis gibi bende bu durumu anlayamıyordum. Gerçi bu kadar karmaşanın içinde normal birilerinin olması iyiydi.
Mevzunun gerçek olduğunu anlayınca kafasında bir plan oluşturdu. Bu plana göre insan olduğunu belli etmeyecek ve buradan çıkmanın bir yolunu bulacaktı. Birde şimdiden okulda göze batmış, bir goblin ve bir vampirin düşmanlığını kazanmıştı. Bu akademiden çıkmanın bir yolunu bulabildi mi dersiniz? Ayrıca kıyamam ortamı ve olanları hayali sanması, hayal sandığı halde Viktor ile kurdukları o ilk bağ resmen kalbimi ısıttı. Elbis ve olup olmadık yerlerde acıkmaları beni kahkahaya boğdu. Buradan gitmeliydi. Kaçma denemeleri bir yana artik kendini ait hissetmesi de onu zor duruma sokuyordu. Lenora ve Viktor benim üzümlü eklerim. Favori yan karakterim kesinlikle Viktor. Her şey bir yana bir de akademide kaybolan öğrenciler işi dahada ilginç hale getiriyordu. Söylemeden geçemeyeceğim bir durumda kitap içinde kitaplar ve kütüphane muhabbetine bayılmış olmam. Tilki kızım, tanrıçam neden bu çocuğumu buraya getirdiğini anlatmadı ama bolca yol gösteren kaoslar çıkardı. Kitabın en
Papatya çaylarınızı hazırlayın !!!
Başına ne geleceğinden habersiz ormana karataç çileği toplamaya giden Elbis bir tilkiyi takip eder ve kendini canavarlarla dolu Nyxhaven akademisinde bulur. Mini minnacık bir sorun vardır. O da Elbis’in insan olması.
Şimdi Elbis’in oda arkadaşı yarı elf Viktor’dan, güzeller güzeli sınıf arkadaşı siren Lenora’dan, yakışıklı ve acımasız vampir prensi Azel ve onun çetesinden… özetle tüm okuldan saklaması gereken bu sırrı açığa çıkmadan artık uyanması gerekmektedir.
Ya da oradan tüymesi…
Ya da insan olduğunu saklayarak uyum sağlamaya çalışması…
Ama öyle kolay mı?
Yazarın da dediği gibi “GÜLDÜRME BENİ.”
Elbis tabii ki tüm tuşlara basacak.
Siz de o tuşlara basarken çok eğlenecek ve çok güleceksiniz…
Sonra ne mi olacak: KAOS!
Arkadaşlık, kavgalar, esrarengiz dersler, güzeller güzeli bir tilki, mucizelerle dolu bir balo, sırlarla dolu bir kütüphane ve kaybolan arkadaşlar…
Aklınızı oynatacağınız bir son !!!!!
Papatya çaylarınız demli olsun arkadaşlarım :)
Reklam
Müəllifdən oxuduğum ilk kitab idi. Amin bəyin qələmi ilə bu kitab vasitəsi ilə tanış olmağım məni şad etdi. Kitabları müasir dövrlə, düşüncələrimlə sintez etməyi sevir və kitabı sevib-sevməməyimlə əlaqəli qərarımı məhz bu şəkildə verirəm. Azeli, düşüncələrini, onun sevgisini çox sevdim. Oxunmalı olan kitablardan olduğunu düşünürəm.
tuğba karademir.
sulhi ceylan ağabey’den sonra izdiham’ın okuma yolculuğuma kattığı en farklı yazarlardan biri. türk edebiyatının kadın şairleri arasında gururla adını saymak istediğim, genç bir yazar. genellikle moderne kayan yani tumblr dönemlerinden kalma ama aynı zamanda geleneksele de kayan özgün bir yazım tarzı var. 5 yıla yakın bir süredir şiirlerini kendi sesinden dinlerim. kitapları dışında da çoğu yeni şiirini böyle yayımlıyor. güncel şiirlerinden “büyük harf”e kalbimi bırakıyorum. böyle hem yazan hem de yazdıklarına sesiyle ruh veren şairler büyüleyici. şairin kelimeleri zihninde şairin sesi ile birleşiyor ve bu durumu çok seviyorum. şiirin doruk noktası.
genel olarak kitaba gelecek olursak, aslında şiir kitabı demek çok zor. bu yazım biçimini nasıl tarif edebiliriz bilmiyorum belki sadece “şiir” değil de “düz yazı şiiri” gibi tarif edebilirim. yazar şiirlerinin adlandırmalarını genelde tek kelime olarak seçer. o tek kelime de eski türkçe’den, farsça’dan veya arapça’dan seçilen etimolojik kökeni ve fonetiği güçlü bir kelime olur. berûz, a’zel, kard gibi. bazen dümdüz dua, kırlangıç vesaire ama genelde tek kelime. şiirleri
yazarken büyük harf kullanmaz (evet, bir süredir ben de kullanmıyorum ama tuğba hanımla bu ortak özelliğimizin sebepleri çok farklı), noktalama işareti kullanmaz. bazen didem madak gibi reçellerden, çocuklardan, çiçeklerden, uçuşan perdelerden bahseden ümit dolu dizeleri yazıyor. bazen nilgün marmara gibi kanatları aşka uçarken yanmış, balkonun ucunda ölüme ayaklarını uzatan bir kadın gibi yazıyor. bazen birhan keskin kadar öfkeli ve umutsuz yazıyor. bunların arasında gidip gelirken kendi tarzını da hissettiriyor. çoğunlukla yazılarında bir iç sesin yaşama dair serzenişlerini, sıradan ama melankolik bir hayatın varoluş sancılarını
Oruc Amin – “Azel”
Müəllifdən artıq üçüncü kitabı oxuyuram. Yazıçı daha çox nağıl tərzinə üstünlük versə də, bu kitablar sadəcə uşaqlar üçün deyil məncə. Mən deyərdim ki, kitabların hər üçündə də böyüklərin də görüb-götürəcəyi, öyrənəcəyi çox şeylər var. Hər üç kitabda da hiss etdiyim ortaq cəhət odur ki, müəllif dostluq, sədaqət və sadiqlik mövzularını çox gözəl qələmə alır.
"Azel" kitabında hadisələr həşəratların dilindən danışılsa da, oxuduqca öz həyatından, öz dostlarından nəsə tapırsan. İki parabüzənin - Azel və Gülcənin arasındakı o bağlılıq, bir-birini nəyin bahasına olursa-olsun yarı yolda qoymamaları insana qəribə təsir edir. Düşünürsən ki, insanların edə bilmədiklərini həşəratlar edir.
Kitabın bəzi hissələrini "Qağayı Conatan Livinqston" kitabına bənzətdim. Oradakı kimi, burada da ümidini itirməmək, xəyalların ardınca getmək və ətrafın mənfi rəylərinə qulaq asmadan öz yolunla davam etmək fikri irəli sürülmüşdü.
Bu kitabı həqiqi dostluğu yaşayan, içində o hissləri layiqincə daşıyan hər kəsə tövsiyə edirəm. Çox axıcı və gülümsəyərək oxuyacağınız bir kitabdır. Yazıçıya bir daha uğurlar arzu edirəm, növbəti kitablarını da mütləq oxuyacam..
Alın, Oxuyun, Oxutdurunn.Edebiyat
Həqiqətən bu qədər bəyənəcəyimi düşünmürdüm.Kitab həqiqətən möhtəşəmdi.
Kitabın ən sevdiyim yeri şeirvari olmasıdır.(Şeirləri o qədər də sevməsəmdə)Hər səhifəsində bir alıntı və o alıntıların hər biri o qədər qəşəng idi kii.Azelin Gülcə ilə münasibətindən əlavə babası ilə münasibəti o qədər xoşuma gəlirdi kii.Babasının Azelə verdiyi nəsihətlər,Pərvanənin şeirləri,Azelin Gülcəyə verdiyi tövsiyələr...Hər biri insanı oxumağa cəlb edirdi.Hər kəsin oxumasını tövsiyə edirəm. mütləq oxuyunnn 
Azel 
Amin Oruc
Azel Amin OrucReklam
Reklam