Bu yazarın ilk okuduğum kitabı insanlığımı yitirirken' di ve kitabı okuduktan sonra düşündüğüm ilk şey yazarın kadınlar hakkında nasıl yobazca yaklaşımları olduğuydu( ki bu osamu dazai' nin hayatına bakarsak doğru bir eleştiri). Fakat bu kitap fikirlerini tamamiyle değiştirdi. Bir kadını bir kadından daha iyi tanıyıp daha iyi anlatmış kitapta. Her sayfayı çevirdigimde kendimle alakalı yeni birşeyler buldum, bazılarından kitabı okuyunca ya kadar benim bile haberim yoktu. Kitap 60 sayfa bile olsa kesinlikle çok şey katıyor, her kadının hayatında en az bir kez de olsun okuması gereken bir kitap.
Kitapta benim kişisel olarak en sevdiğim part kızın gözlük takmaktan şikayetçi olmasıydı ve annesini sevmesine rağmen bunu göstermediğini ve kötü bir evlat olduğunu açıkça soylemesiydi sanırım. Bu iki part benim kendimle en çok özdeşleştirdigim iki part kitapta.
Eğer kitapla ilgili bir eleştirim olursa o da kısa olmasıdır. Bazi yerlerde kızın duygu değişimlerini tam yakalayamadım ve sanırım zaman hakkında net bir bilgi olmamasinda dolayıydi fakat bu beni rahatsız etmedi. Yine de kitabın 100 veya 200 sayfa civarı olmasını isterdim.