Bir gün anneme, "Ben okumak istiyorum!" dedim. "Beni buralara getirdiniz, cahil bırakacaksınız... Okumak istiyorum ben, okumak!"
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Annem bazı kuş türlerine iltimas geçerdi; kuş evi, ufak ve sempatik olan savunmasız kuşların kullanımı içindi. Kargalar kesinlikle istenmezdi. Annem onları gördü mü hemen kovalardı. Hepsi kuş neticede, demiştim bir seferinde. Evet, ama bazı kuşlar kendi başlarının çaresine bakabilir, demişti.
Onun varlığında bana evimin dağılmamasını temin eden bir tılsım var gibi geliyordu. Onu sevmediğim, ondan korktuğum, ondan süratle uzaklaşıp kurtulmak için can attığım halde, onu gene de sırtımı dayadığım bir ağaç yahut uçurumun kenarında sıkı sıkıya tutunduğum sağlam bir meşe dalı kadar kuvvetli buluyordum.
Başımı öbür tarafa çevirip gözlerime tükürük sürdüm. Böyle yapmasaydım, gene taş kalpli diyeceklerdi.