İnsan özgür doğar ama her yerde zincirlenir. Gerçekte fark vahşinin kendi içinde yaşaması, sosyal insanında kendi dışında ve ancak başkalarının fikirlerinde yaşamasıdır, öyle ki kendi varlığı ancak onu ilgilendiren kişilerin hükümleri üzerinden hissedilebilir.
“Böylesine iç acıtıcı güzelliği olan bir şehri sevmekten kolay kolay vazgeçemeyebilirdi insan. Gidenler de belki ebediyen onu taşımaya mahkûmdurlar yanlarında. Bırakmakla unutulmuyordu İstanbul…”