Puan vermedi
Sessizlik bazen en gürültülü ses gibidir. Sen susarsın, kalem senin yerine konusur.
Yazarın okuduğum ilk kitabı, roman ikiye ayrılmış ilk bolum Refik(baba), Zeynep (anne) iki karakterin yaşadıkları, sabır terazısınden geçişleri anlatılmış. İkisinin hikayesinin bittiği yerde ogulları Timur ve üniversite de tanıştığı Elif arasındaki hikaye başlamış... Ülkemizin tanık oldugu darbe doneminde ınsanların yaşadıkları çocuklarının gozunden kaleme aktarılmış. Geçmişin yuku konuşulmayan her dakika insanları ezmiş... konuşmak ısteyen kalemine sarılmış, kalemine sarılan umuda tutunmuş... Bazen ınsana miras kalan kalemin sesi olurmuş.
Hikaye bütünlüğü, dilinin sade ve anlaşılır olması guzeldi okuyacak olanlara keyifli okumalar diliyorum.️
@okumacemberiolusturalim etkinliğimizin 4. kitabı da okunanlar arasında yerini aldı. Uzun zamandır yorumlarından takip ettiğim, listeme bir alıp bir çıkardığım #şizofren sonunda aklımı çeldi. Biter bitmez "bu kitap tekrar okunur" dedim.
Doğumda annesini kaybetmiş, babasının intiharına şahit olmuş, hem yük olarak görülmüş hem acınılmış, kendisini her şeyden soyutlayıp kafasının içinde ki seslere kulak vermiş bir gencin hikayesi... Seksenlerin darbesine şahit olduğundan anarşist denilen, işkence gören, kayıplar veren, aklını yitirmesine de, bulmasına da sebep olacak kadar aşık olan bir gencin hikayesi... Şizofreni demişler ama, yaşadığı şartlara bakarsanız benden akıllı.
Hikayesine çok üzüldüğüm karakterlerle dolu kitap. En başında farazi olduğu söylense de, gerek tutukluların gerekse hastaların üzerinde uygulanan yöntemlerin etkisinde kalmamak mümkün değil. Bir de anlatılanlar canlanıyorsa gözlerinizin önünde vay halinize...
Çok uzun zaman önce medikal sektöründe çalışmıştım. İhale için gittiğim ruh ve sinir hastalıkları hastanesinde satın alma bölümü, hastaların havalandırmaya çıktığı bahçenin arkasındaydı. Şahit olduğum görüntüler uzun zaman gitmemişti aklımdan. Hele dışarı nasıl çıktığına hasta bakıcının bile şaşırdığı birinin yanımda bitivermesi. Kitapta bahsettiği gibi unutmuşum rahatlamışım meğer. Tekrar hatırlamak hem acıttı, hem korkuttu.
"Ne zaman sona ereceğini bildiğimiz acılar, acıtıcılığını yitirir. Çünkü teselli kazanır."
"Bir baba evladına önce ölümü ve susmayı öğretmeli. Kavgasızlığı değil, doğru sebepler için kavga etmeyi öğretmeli. O nasılsa yaşamayı ve konuşmayı öğrenir."
Kitap Yorumu: Bülbül Kapanı 4 (Final) / Loresima
Özet;
Timur, Ahu'suna ve "Güneş"ine Dağhan Öz'ün yardımıyla yeniden kavuşur. Dağhan'ın desteğiyle Kralşan ve onun getirdiği karanlık tamamen yok edilir.
Ve evet... Kralşan ölür.
Ama başından beri "Neden Ahu? Niye Ahu?" diye sorduğumuz tüm soruların cevabı, Kralşan ölmeden önce ortaya çıkar, Ahu'nun hamile olduğunu gördüğünde.
Aslında Kralşan, Ahu'nun öfkesi ve nefretinden beslenmektedir. Onun gözlerindeki o yoğun duygu, Kralşan'ın gücüdür. Ahu'nun hayata tutunma çabası ise onun yenemedigi tek şey olur.
Kralşan, Ahu'nun pes etmesini ister. Ama Ahu her seferinde daha güçlü karşısına çıktıkça, bu durum Kralşan'ın gücünü sorgulamasına neden olur. Ta ki Ahu'yu hamile görene kadar... Işte o an, her șey kopar ve Kralşan kendi sonunu belirler.
Onun ölümüyle birlikte geride kalan temizliği Timur ve Dağhan yapar.
Ancak bu süreçte Yakup Öz ve Asım hayatını kaybeder.
Süreç ilerledikçe Timur mutluluğuna kavuşsa da bu kez Adem ve Aknene'ye, Ahu ise Cemil Baba'ya veda eder.
Yeni hayatlarına başlamak için Rize'ye dönerler ve harika bir düğün yaparlar.
Cihan polis olur ve Biricik'le hayatına devam eder.
Ahu ve Timur yeniden birbirine kavuşur; güneşleri hayatlarına yeniden dogar.
Güneş ve Yusuf Ali ise güzel bir çocukluk geçirir. Yusuf Ali, babasının ve dedesinin izinden giderek hayatının aşkını çoktan bulur.
• Yorum
Ölenlere üzülürken, Adem'in ölümünü okuduğumda "sevdiğine kavuşmuş bir adam" için gülerek ağladığım nadir sahnelerden biriydi.
Birbirlerine olan aşkları ve Timur'un koca cüssesine rağmen Ahu ve Güneş'e karşı her hareketinde o ince, zarif ve kırılgan hali... beni mest etti. Sizi seviyorum gerçek olmanızı isteyecek kadar hemde....
Bizi bir yerlerden izleyen mutlu bir aileyi daha geride bıraktık Bir hikâyeyi bitirmek mi daha
Palyaçonun listesi
-kendine dönüş
-korkularından arın
-eyleme geç
Hayatda ancak baharı görmüş biri anlam arayışında bulmaz kendini,sürüden ayrılıp bir öteki olmak için insan ne kadar ağır şey yaşar,ne kadar dibe batar?
8 yaşında annesi tarafından terk edilmiş,babasından şiddet görmüş,bir araba kazasında doğmamış bebeği ile beraber iki çocuğunu kaybetmiş bir palyaço...daha sonra kendisinide kaybeder
Yanına hayatta kalmak için bir kaç eşya alarak evden ayrılıp bir yolculuğa,anlam arayışına çıkar.Başlarda neden böyle yaptığını anlamadım doğrusu sonlarda anladım.
Yazarın mukaddimede de yazdığı gibi "bu kitapda,güzel çiçekli bahçelerde,neşe içinde,umutlu bir geleceğe doğru el ele koşan renkli gözlü çocuklar bulamayacaksınız"
Öyle kitaplardan ziyade yeraltından bahseden kitapları seviyorum çünkü insanın ufkunu genişletiyor,kitap karakteri ile birlikte okuyucuyu da bir yolculuğa çıkarıyor.
Evet bir serinin daha sonuna geldik. Cok severek okudugum bir seri oldu. Onlari cok seviyorum ve cok ozleyecegim.
Son kitap yorumuma gelirsek; baslari beni biraz sıktı acikcasi. Kenan ve Kurul meselesinin cok uzadigini dusunuyorum o yuzden sıkıldım. Kenan'i bitirme sekilleri cok iyiydi ona kolay bir son gitmezdi zaten. Asim'a cok uzuldum ben seviyordum onu... Ahu'nun dogum sahnesinde agladim ne yalan soyleyeyim. Timur'un Adem abiye siginmasi, Guldeste'nin ruyasi... o sahnelerde cok agladim.
Timur gercekten o kadar guzel bir baba oldu kii Artik bir ailesi var yalniz degil. Ahu'da ayni sekilde. Bence bu hikayenin en yalnizi Ahu'ydu. Onun da artik bir ailesi var. Cok guzel bir cekirdek aile oldular. Ve Barut timiyle olan sahneler... onlari da cok ozlemisim
Adem ve Akkadin'a sasirtici derecede aglamadim. Sanirim bildigim icin yine de icim cok buruk. Cok guzel bir seriydi iyiki okumusum onlari.
10/101000Kitap
Bülbül Kapanı.
Ahuzar. Ahu.
Tönge. Timur.
Öncelikle kitabı çok, çok, çok beğendiğimi dile getirmeliyim. Bülbül Kapanı her kitabıyla beni o kadar içine çekiyor ki... Harika bir seri. Okurken her duyguyu en derininizde hissedebiliyorsunuz. Timur. En iyi anladığım karakterlerden. Okurken dramı, eğlenceyi, aksiyonları gayet dozunda veriyor.
Karakterlerin derin işlenmiş olması da çok sevdiğim bir özellik. Timur ve Ahu. İkisinin de geçmişi, yaraları çok iyi anlatılmış.
Güldeste ve Adem... Canım çiftim. Adem bu kadar güzel seviyorken, Güldeste de sonunda babasından kurtulup Timur'u da alarak karnındaki bebek Yılmaz'la gerçekten mutlu bir hayat kurabilecekken babasının her şeyi mahvetmesi en büyük acım. Geriye tek bir soru kalıyor.
Neden, Kadir Tönge?
Neden oğluna annesinin kanıyla doğduğuna inandırdın? Neden kızın merdivenlerden düşerken tutmadın? Neden kızını karnında bebeğiyle öldürmüşken günahını oğluna kestin? Neden o yangın çıktığında oğlun sana ilk defa 'baba' demişken elini uzatıp çıkarmadın o yangından? Neden elini uzatmayı bırak, kapıyı üstüne kapatıp oğlunu o yangınların arasında bıraktın?
Her şeyiyle, iyi ki okumuşum.
Yazarı: 
Loresima
Loresima