Biliyor musunuz bayım, babama çok benziyorsunuzŞiir
Biliyor musunuz bayım
Ben karanlıktan ve şimşekten korkardım çocukken.
Çocuk olduğum zamanlarda yani.
Hani bir ara çocuk oluyoruz ya hayatta
Annemin beyazlara renklileri katmayışını sorgulamıştım bir ara.
Belki renklenmek istiyordur beyazlar, belki biraz yorulmuştur hep temiz görünmekten.
Bazı şeyler lekelenmek ister çünkü.
Bir masa örtüsü,
Biir okul gömleği,
Bazen de bir kalp mesela.
Ben en çok kalbimin beyaz kalmasına üzülmüştüm.
Çünkü herkes biraz kirlenerek büyüyordu.
Bense büyümeyi yanlış anlamıştım.
İsterdim aslında
Biraz mavi olaydı kalbim.
Biraz kırmızı
Biraz da boya kalemlerim değseydi ruhuma
Biliyor musunuz bayım, babama çok benziyorsunuz.
Bunun iltifat sayılıp sayılmayacağını bilmiyorum.
Babam da giderken hiçbir şey söylememişti çünkü.
Bazı erkekler kapıyı sessiz kapatır.
Ardından ev uzun süre onların gürültüsüyle yaşar.
Sizin çay tutuşunuz, dalıp giderken kaşlarınızın çatılışı, bir şeyi anlatacakmış gibi yapıp vazgeçişiniz...
Hepsi biraz onu hatırlatıyor bana.
Ama korkmayın bayım, sizi babamın yerine koyacak yaşları çoktan geçtim ben
İnsan büyüyor çünkü.
Geç de olsa Babalar Gününe (Babama)
Babasını kaybetmiş biri için bu günün en zor tarafı, artık arayamayacak olmak değil aslında. İnsan zamanla ölüme bir şekilde alışıyor. Alışamadığı şey, hayatın içinde durmadan karşısına çıkan o küçük boşluklar.
Bir konuda fikrini alamamak mesela.
Arabadan gelen sesi dinletip "sence bu normal mi?" diyememek.
Eve girince televizyonun sesini duyamamak.
Markette sevdiği şeyi görünce bir anlığına almayı düşünüp sonra hatırlamak.
İnsan babasını kaybedince bir insanı değil, bir dönemi kaybediyor biraz da.
Çocukluğunun son tanığını.
Herkes büyüdüğünü sanıyor ama baban öldüğünde anlıyorsun; aslında büyümek, seni koşulsuz sevecek insanların sayısının azalmasıymış.
Sosyal medyada babalarıyla fotoğraf paylaşanları görünce üzülmüyorum artık. Aksine içimden "iyi ki çekmişler" diyorum. Çünkü bir süre sonra elde kalan şey, birkaç fotoğraf, birkaç ses kaydı ve zihnin durmadan dönüp dolaşıp ziyaret ettiği birkaç anı oluyor.
Benim için Babalar Günü kutlanacak bir gün değil; hatırlanacak bir gün, özlenecek bir gün.
Ve insanın, yıllar geçse de içinden sessizce "keşke bir kez daha görebilseydim" dediği gün.
Babalar Günün kutlu olsun baba.
Nerede olduğunu bilmiyorum ama özlediğimi bilmeni isterdim.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Dün babama en güzel hediyeyi alacak kadar zengindim ama o hediyeyi veremeyecek kadar da fakir...
Tüm teşekkürüm hayır dese bile kıyamayıp her istediğimizi yapan babama..
Benim BabamŞiir
Benim Babam
“ Bu şiir bir ömür geçse de hep yanımda olan bu hayattaki tek kahramanım babama armağanımdır iyi ki varsın babam…”
Benim babam bir ömür boyunca nice yükümü taşıdı,
Benim yüzündeki sevgiyi hiç kaybetmedi,
Benim babam düşersem elimden tutandır,
Benim babam beni yeniden hayata bağlayan oldu.
Benim babam en güzel günlerimin sembolüdür,
Benim babam çocukluk kahramanımdır,
Benim babam Bana iyiliği gösterendir,
Benim babam bana insan olmayı öğretendir,
Ben babamın oğluyum,
Ben babamın esmer oğluyum.
Benim babam kendi yorgunluğunu hiç dert etmedi,
Benim kendi yorgunluğunu biz üzülmeyelim
diye hep kendi içine attı.
Benim babam geceleri dertleriyle hep baş başa kaldı,
Benim babam her sabah bana umutla bakan oldu.
Ben babamın aslan oğluyum,
Ben babamın şair oğluyum.
Benim babam saçındaki her beyaz telde;
Bizim için yıllarını heba etti,
Benim babam ellerindeki her çizgide;
Ailesi için verdiği emek vardır.