Güneş alçalmış ama henüz batmamıştı, günün son ışığı pencereden içeri sızıyordu. Güneşin bile babama ait olduğunu, onun evinin üstüne parladığı için benim güneşe hakkım olmadığını hissediyordum. Güllerinden farksızdım, ona ait olan bir şeydim.
✽ ~ ✽ ~ ✽ ~ ✽ ~ ✽ ~ ✽ ~ ✽ ~ ✽ ~ ✽ ~ ✽
Dargınlığım kaldı bir tek; anneme, babama, kardeşlerime, beni sevdiğine inandıklarıma, çekip gidenlere.
Çekip gidenlere en çok..
✽ ~ ✽ ~ ✽ ~ ✽ ~ ✽ ~ ✽ ~ ✽ ~ ✽ ~ ✽ ~ ✽
Sayfa 14
Takındığımın farkında bile olmadığım ilahi vakarımla nasıl da kaskatıydım. Ona gelince, benden beter kasılmıştı. Kolum onunkine sürününce titriyordu. Bu tür hareketleri tanıdığımı sarsılarak fark ettim. Binlerce kere yapmışım hepsini. Babama, dedeme ve günlerimin içinden gelip geçen bütün o kudretli tanrılara karşı. Upuzun bir korku zinciri.
Bigün kardeşim babama bişey sormuştu. Babam,
- Sen daha anlamazsın, büyü de öyle... deyince kardeşim,
-Sen anlatmaya çalış, ben anlarım, demişti.
Babam kardeşimin bu cevabını hâlâ gülerek anlatır.
Niçin bize anlatmaya çalışmıyorlar da, anlamazsınız diye kestirip atıyorlar?
Sayfa 74 - Nesin Yayınevi - 80 Baskı
Sana tam ihtiyacım olduğunda, çocuklar babalarıyla övünürken ve onlarla
tehdit ederken -babama söyleyeceğim, haberin olsun- sen yoktun; ilk tıraşımı nasıl olacağımı göstermek için yoktun; bana nasıl dövüşeceğimi öğretmek için yoktun... Yoktun...
Babama karşı içimde hem sevgi hem saygı hem de korku barındıran karmaşık duygular beslerdim. Küçük bir kızken bak baban geliyor denmesi kalbimin hızla çarpmasına ve titremeye başlamama yeterdi / consuelo
