“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Yatağınıza girdiniz. Tanıdığınız eşyalar arasında kendi kokunuz ve anılarınızla dolu çarşaflar, battaniyeler arasına yerleştiniz, başınız yastığınızın tanıdık yumuşaklığını buldu, yana döndünüz, bacaklarınızı karnımza çekerken boynunuzu öne eğdiniz, yastığın serin yüzü yanağınızı serinletti: Birazdan, birazdan uyuyacak, karanlığın içinde hepsini, hepsini unutacaksınız. Hepsini unutacaksınız: Sizden üstün olanların acımasız gücünü, söylenmiş o düşüncesizce sözleri, budalalıkları, yetiştiremediğiniz işleri, anlayışsızlığı, ihaneti, haksızlığı, aldırışsızlığı, sizi suçlayanları ve suçlayacak olanları, para sızlığınızı, hızla geçen zamanı, hiç geçmeyen zamanı, kavuşamadıklarınızı, yalnızlığınızı, utancınızı, yenilgilerinizi, zavallılığınızı, acıklı halinizi, felaketleri, felaketierin hepsini, hepsini birazdan unutacaksınız. Unutacağınız için memnunsunuz. Bekliyorsunuz. Sizinle birlikte çevrenizdeki eşyalar, karanlığın ya da yarı karanlığın içindeki o alelade ve tanıdık dolaplar, çekmeceler, kaloriferler, masalar, sehpalar, sandalyeler, kapalı perdeler, çıkarıp attığınız elbiseler, sigara paketiniz, ceketinizin cebindeki kibritle el çantanız, saatiniz; onlar da bekliyorlar.
Ülkemizde sinemalada kerhanelerin hep aynı sokaklarda açılması bir rastlantı mıydı? Soruyordu: Sinemalar neden o kadar, o kadar karanlık, hep karanlıktı?
Meşrutiyet, her şeyden önce, Türk toplumuna " Va
tandaş " tipini hediye etmiştir. "Tebaai şahane "nin "Vcı
tandaş "lığa yükselişi tarihimizde anılacak büyük askeri
zaferler kadar önemlidir. Vatandaş, devletin kendi yapısı,
insan yapısı olduğuna, kendi hayatı ile devletin alın yazısı
arasında sımsıkı bir bağ bulunduğuna inanan insandır.
Meşrutiyet bize bu tip insanı yetiştirmiş olan bir okuldur.
