Anlamsızlık ve başarısızlık ise, en güzel prensibin ölümü olur. Belki ölümden de kötüsü olur. "Bir doktrini en kestirmeden rezil etmenin yolu, onu toyca savunmaktır." (Lenin). Diyalektiği de, ölümden beter gülünçlüğe düşürmek toyca uygulamaktır-.
Burhan Arpad'ın 1970li yıllarda başlayıp 1983 yılına kadar İstanbul hakkında yazılarının olduğu eleştiri kitabı Yok Edilen İstanbul. 79 senesinde bile şaşırdığı bu metropole şimdi 2023 gözünden baksa neler hissederdi diye düşünmeden edemiyor insan. Kitap bir süre sonra ((tabii yazıların günahı yok)) beni tekrar aynı şeyleri okuyormuşum gibi hissettirdi. 27 Mayıs öncesi yapılan ihaleler 50li yıllar ve 20li yılların İstanbul'una duyulan nostalji kitabın bel kemiği. Hemen hemen sorunlar aynı, sadece şehir genişledi. Bu insanların baktığı pitoresk görüntünün hangi yıllarda bozulduğu da ortaya çıkar az çok, okursanız. En beğendiğim yönü ise çoğu anı kitabında rastlayamadığım gündelik hayatı anlatış biçimi. Toplu taşımalar, mahalleler, evler tabii döneminde yazıldığı için detaylı anlatılmış.