Ben
uzak yollu köy evinde doğdum
Damı gök zemini merhamet.
Burada öğrendim sevmeyi
Ve paylaşmayı gecenin rengini.
Burada sevdim uçuruma direnen kelebeği,
Burada ezberledim
asiliğime sebep olan kanlı tarihimi.
Beni daha doğmadan
başlatmışlar dumana
Nikotinle beslemişler ilkin süt yerine
Güvercin demişler adına savaş kartalının
Hileye bulaştırmışlar yeryüzünün masumlarını
Sonra beş vakit dövmüşler harabelerde
Dağa taşa fısıldamışlar yalan soylu masalları
Bu yüzden düşlerim sarı saçak,
Saçlarımsa kül rengi.
Aşktı bizi diri tutan
Gerçek yaşamın ulu çınarları gibi
Aklın zorlu vahalarına yükselmek gibi
Aşk
Kekre bir yalnızlıktı kendi içinde
Umarsız bir beklenti
Yoluna koyulamamış bir yaşam
Sinmişlik ve ölümdü baştan başa