Yüreğinin nasıl yandığını söyleyebilenin ateşi azdır.
Sayfa 169 - Metis yayınları
Önce uzun bir acı olur. Keder sonra gelir…
Sayfa 169 - Metis yayınları
Tamam, hiçbir şeyim yok, canım acımıyor, korkacak bir şey yok.
Sayfa 165 - Metis yayınları
Aslında babalarımız bizi severdi, babam konusunda bundan eminim, sadece bunu nasıl göstereceklerini bilmiyorlardı. Onlara da hiç kimse bunu nasıl yapacağını göstermemişti. O garip zırhı ancak torunları aşabiliyordu. Çocukken beni hiç öptüğünü hatırlamıyorum. O da babasının kendisini öptüğünü hatırlamazdı. Çocuklar ancak uyurken öpülür, yoksa şımarırlar, oralarda böyle denirdi. Ataerkil Balkan saçmalığı. Ama dedem, onun babası, kaçırılanların telafisi olarak bize sarılırdı, bizimle oynardı.
Sayfa 164 - Metis yayınları
Bizi çocuk olarak hatırlayan son kişi de gittiğinde hala var olduğumuz söylenebilir mi?
Peki, kendi attığınız ilk tokadı hatırlıyor musunuz, diye sordum daha sonra. Biri konuşana kadar geçen o beş dakikalık uzun sessizliği asla unutmayacağım.
Sayfa 142 - Metis yayınları