Çocukken ebeveynlere bağımlıyızdır; duygusal ve fiziksel ihtiyaçlarımızı onlar karşılar. Bizim "normalimiz", onların yaptıklarıyla ya da yapmadıklarıyla biçimlenir. Kendilik algımız ve kendimize bakışımız, onlarla kurduğumuz ilişkinin içinde gelişir. Ebeveynimizin bizi nasıl gördüğü, bize ya da başkalarına kişiliğimiz, dış görünümümüz hakkında söyledikleri, bize baktığında yüzünde okuduğumuz duygu... Tüm bunlar, nasıl biri olduğumuza ya da olacağımıza dair ilk ipuçlarını oluşturur.
Düşünceyi yakalamaya çalıştıkça düşünceye yakalanırız, onunla benzeşleşmeye varana kadar. Ve düşünce bizden kaçtıkça arzulanan kadının manyetizmasına kapılır gibi kapılırız
ona, birden mahrum kalsak ve onu, kaçsa bile bakışımız altında tutmasak, yalnızca düşüncemizden değil tüm varlığımızdan
olacağımıza inanacak kadar. Bazen bize en yabancı, en kökten öteki gelen, aslında en mahremimizdir.
Sayfa 117
DarıdünyalılarAlıntı
Bir taşın üstüne oturup ufka uzun uzun bakışımız bundan
Evlerimiz sokağımızda bizim üst üste yığılmış, öyle yakınız!
Biliriz yan yana sokulmak bu dünyadaki yoksulluğumuzdan.
Kimine dünya gerek, dünyaya kazzık gerek, çakmak gerek!
Biz dünyada cevize sığdık nasılsa gideceğiz diye burdan
Boya o tuvali!!!Felsefe
İlk başta kitap çok sıkıcı ve boş gelmişti çünkü anlama kabiliyetine henüz erememiştim. Kitap ilerledikçe ana karaktere olan ilgim arttı nedeni ise her şeye çok anlamsız ve boş gözüyle bakıyordu
"Bazı kitaplar bittikten sonra bile günlerce etkisinden çıkamayız, hayata bakışımız değişir. Sizde bu hissi bırakan, bitirdiğinizde 'Vay be' dediğiniz o kitap hangisiydi? Merakla bekliyorum."