Aslında öz şefkat denen şey dünyadaki en doğal şeydir. Şöyle bir düşünün: Parmağınızı kestiğinizde, yarayı temizler, yara bandıyla sarar ve iyileşmesi için elinizden geleni yaparsınız. Bu, insanın kendine doğuştan gelen bir öz şefkat gösterme durumudur. Peki ya duygusal ruh halimiz tehlikede olduğunda bu öz şefkat nereye uçup gidiyor? Sivri ve keskin dişli bir kaplana karşı hayatta kalmamızı sağlayan bir şey, neden duygusal hayatta işe yaramıyor? Biz insanlar hoş olmayan duyguları içgüdüsel olarak dış düşmanlarımız olarak görüyor ve onlarla savaşa girişiyoruz da ondan... Ne var ki içimizdeki bu savaş, durumu daha da berbat etmekten başka bir işe yaramıyor.
Neden var oluyorum?
Sen neden sefalet içindesin?
Neden her şey sefalet içinde?
Bizzat bizi yaratan bile öyle olsa gerek,
Mutsuz yaratıklar yarattığına göre!
Sayfa 52 - İş Bankası Kültür, I. Basım, 2025·Kitabı okudu
ÂDA
Sen mutlu olursan ben sefalet içinde
Değilim demektir, Kabil!
KABİL
Öyleyse sen tek başına mutlu ol,
Gururumu kıran bir mutlulukla
Benim hiçbir işim olmayacak.
Sayfa 23 - İş Bankası Kültür, I. Basım, 2025·Kitabı okudu