Yetişkin olmanın korkunç yanı, kimsenin ama kimsenin bizi umursamadığını, artık her şeyle kendi kendimize başa çıkmak zorunda olduğumuzu anlamaya ve dünyanın nasıl işlediğini çözmeye zorlanmaktır.
İnsanın aklından geçenler üst üste, iç içe, yan yana inceli kalınlı, uzunlu kısalı, kimi kere birbirini doğruyor, kimi kere de içerdeki kalabalıkta uzaktan yakından ilgisi olmayan bir şey damlayıveriyor, giriveriyor araya, sonra da dallanıp budaklanıyor. İnsan, kendini bu oyuna bir kaptırdı mı, deliliğe kadar yolu var.