Selma
@baliklifil
İzmir
298 okur puanı
Kasım 2018 tarihinde katıldı
Reklam
Boğulan balıklar varmış, bunu duymuş muydun? Tamamen suyun altında yaşamaya göre dizayn edilmiş olmalarına rağmen bir şekilde nefessiz kalıp ölüyorlarmış. Bence etraflarındaki balıkların hayvanlıklarına daha fazla dayanamadıkları için... Diğer balıklar sadece nereye geldiğinle ilgileniyor, oraya nereden geldiğine kimse bakmıyor. Birileri için üç kulaçlık yolları kat edebilmek adına solungaçların şişene kadar yüzmüş olsan da okyanus için bu hiçbir şey ifade etmiyor. Zor demiyorsun, kolay sanıyorlar Osman.
Sayfa 70
Babam öldüğünde cüzdanından katlanmış bir gazete kupürü çıkmıştı. Olimpos'taki Yanartaş'ın fotoğrafıydı, altında da kısaca bölge hakkında bilgi. Gitmek istemiş de gidememiş, canım benim. Sonrasında oraya defalarca gittim ben. Ateşin karşısına oturup saatlerce izledim. Tam bu noktada, “İşte o anda anladım ki" gibi beylik bir ifade tonuna geçip bu hikâyeden çıkarılacak dersi anlatmaya başlamam gerekir belki. Yok ama, ders mers yok, hayat böyle bir yer değil. İnsan istiyor ki, her şey birbiriyle bağlantılı olsun, işaretleri takip ederek bir sonuca ulaşılsın ve o anda bir aydınlanma yaşansın. Ama olmuyor. Babalar ölüyor, ceplerinden yanan taşların fotoğrafı çıkıyor, sen o taşların yanlarına gidip oturuyorsun, saatlerce bakıyorsun, bakıyorsun ve evet sürpriz: Bir bok anlamıyorsun. Kucağımda anlamadığım milyonlarca şeyle beraber oturuyorum, hiç bilmiyorum Osman.
Sayfa 34
Nasılsın mı dedin canımefendim? Anla işte, yasak bir dilin türküsü gibi. Tenhada, kısık sesle, yapayalnız, kendi kendimizle baş başa.
Sayfa 105
İşte böyle canımefendim, dedi, yine baş başayız. Bütün çatılar çöküyor üzerimize. Çökmeyeni de kendimiz terk ediyoruz. Ev bize biz de eve ait olamıyoruz. Etrafını çeviren ve sınırlayan duvarlar, üzerini örten tavan, onu saklayan çatı ve üzerine basılan zeminiyle geometrik bir şekilden ibaret değil ev bizim için. O geometri sadece boşluğun duvarları, çatısı ve zemini. Oysa bizim için ev bir hissediști, ait olma hissiydi. Karanlıkta görmeden çarptığımız evin duvarları boşluğumuzu ortadan kaldırmadı, sadece fark ettirdi. Biz kendi evimizde değil hep boşluktaydık canımefendim.
Sayfa 104
Reklam