Günün en güzel zamanı hep gece olurdu; benliğim ancak geceleri gerçeklik kazanabilirdi. Herkes televizyon seyretmek, rahatça sıçabilmek ya da eşiyle kavga etmek için evine çekildiğinde, kendimi ait hissedebileceğim bir sokak bulur ve cebimdeki otu sarar, düşünmeye, bazen düşünmemeye çalışırdım.
Bütün bunlar seni duygulandırır ve ağlatırsa,
Ve sen her şeyi geride bırakıp başlarsan yeniden ağlamaya,
Hiç çekinmem, hiç utanmam ve öperim seni en masum gözyaşlarından…
Dur! Benden en azından bu kadar kısa sürede iğrenmeye ya da korkmaya başlama
İstersen sen de, ağlayabilirsin mesela.
Ağlarsan, gözyaşlarını öpebilirim…
Biliyorsun ki bu daha önce yapmadığım bir şey değil
Hatırla!
Hatıra.
Hatıralar…