Pek öyle kolay incinen, hassas biri değilimdir bilirsiniz; geçmişte ben de vurup kendimi savunmak zorunda kaldım. Zaman zaman sonunu hesap etmeden, içine düştüğüm şu hayatın icaplarına göre direnip hücum etmek -ki direnmenin tek yolu odur- zorunda kaldım. Şiddetin, açgözlülüğün ve şehvetli arzuların yarattığı acılara tanık oldum; fakat Tanrı aşkına! İnsanları -insanlar diyorum bakın- hâkimiyetleri altına alıp güden güçlü, kanlı canlı, gözlerini kan bürümüş, iblislerdi bunlar.
Kayalıklardan gelen bir başka patlama sesi, birden aklıma kıtayı bombardımana tutan o savaş gemisini getirdi. Aynı kaygı verici, uğursuz ses; fakat hayal gücünü ne kadar zorlasanız da bu adamlara düşman diyemezdiniz. Bunlara suçlu deniyordu.
Kitabı tavsiye ederim ama benim için okuması bir tık zordu. Benim dikkatimle mi alakalı bilmiyorum, betimlemelerin ve imgelerin yoğun olduğu bir kitap olduğunu düşünüyorum.