NOT : Felsefi bir kitap olduğunu düşünüp almak için kararsızca kapağına ya da arkasına mı bakıyorsun? Hemen sessizce bırakıp başka kitaba yönel, bu o kitap değil felsefeci okur :)
NOT : Kitabı okurken Antioche kelimesini çok göreceksiniz okurken telaffuz anlamında siniriniz bozuluyorsa - benim gibi- Antakya olarak okuyabilirsiniz :D
NOT : Şifa Tüneli'ni görene kadar sabırla okumaya devam edin lütfen, sıkılabilirsiniz ama bırakmayın sabrın sonu selamettir ;)
Öncelikle zor bir kitabı geride bıraktım. Çünkü Amin Maalouf'tan beklenmeyecek bir eser okudum. Ve en üzücüsü de bazı okurlar tarafından az puan verilmiş ya da linçlenmiş, bence bunu hak etmiyorya neyse...Eser özellik olarak yarı distopik. Kitabın konusu bu sebeple karmaşık geldi ilk başlarda. Ama kitabın vermek istediği mesajlar okudukça oturmaya başladı diyebilirim.
Kitap Antioche isimli bir adada geçiyor. Antioche, Antakya'nın eski ismi. ( Nasıl okunduğuna dair bir fikrim yok :D) Kendini yalnızlığa adamış iki insanın ( Alec ve Éve ) hayatlarını idame ettirirlerken bir anda teknolojik imkanların yok olduğu bir yola girmesiyle bir anda değişik bir hal alıyor. Dünya nükleer felaketin tesirini girmiş ve Amerika bu terör ile baş başa kalmıştır. Neden Amerika? Sanırım anlatılmak istenen mesajlardan biri de süper güç bu hallere düştüyse diye orasını seçmiş ya da boşluğu okurların doldurulması istenmiş de olabilir. Teknolojik gelişmelerin durma noktasına gelmesi sebebiyle hayat da durma noktasına gelmiştir. Bu olaylar yaşanırken "Empedokles'in dostları" isimli bir grup kendi teknolojilerinin gelişmişliği ve tıp bilgisiyle radyasyona maruz kalanlara yardım için gelmişlerdir. Fakat bu gizemli grup içerisinde de fikir ayrılıkları yaşanır. Devamı heyecanlı ve de güzel olması sebebiyle spoi vermemek adına incelemeye dahil
Giderek üzdün bizi Hermann1000k
Uzun zaman sonra şöyle saran bir kitap okumamıştım. Hele ki son bölümler o kadar üzücüydü ki sol bademcik şişti resmen üzüntüden.
Şimdi durum şöyle, ana karakterler çok iyi entegre edilmiş kitaba. Bay Veraguth ve Bayan Veraguth iki çocuklu mutsuz ve durağan bir evlilik sürdürüyor. Büyük oğlu Albert Bay Veraguth ile arası iyi değil. Babasına karşı oldukça hırçın biri çünkü bizim Albert müzikle ilgileniyor babası da müziği sevmiyor. Haaa bahsetmeden edemeyeceğim bu bizim Bay Veraguth ressam ve ünlü biri ama 'anguth' . Ailesine zaman ayırmak yerine sürekli resim yapmakla meşgul ve onları geçiştirip duruyor. Albert ile arası bozuk karısıyla zaten konuşmuyor bile. Aradan epey zaman sonra Veraguth'un arkadaşı Otto çıkageliyor. Bizim anguth oldu bir yaşam canlısı, şaraplar gezmeler tozmalar havada uçuşuyor. Bu Otto da bizimkine demez mi gel bu hayattan Hindistan'a gidelim orda yeni bir hayat kur falan. Ama Bay Veraguth'un küçük oğlu Pierre'e bir düşkünlüğü var. Aslında o evde sevme ihtimali olarak bir tek Pierre kaldı. Yani babası Pierre onu sevsin istiyor. Bay Veraguth eşiyle boşanma aşamasında Pierre biraz büyüsün evli evine köylü köyüne olacak . Ama sonra öyle bir şey oluyor ki...
Sonu anlatılmaz yaşanır. Buyrun okuyun görün :)
Şiir anlamdan ziyade histir, tutunuştur.Edebiyat
¶¶
NOT : Kitap öncelik olarak Küçük İskender için yazılmıştır. [ kitabın ismini tersten okursanız bu sevgiyi görebilirsiniz :') ]
Şiirin buhranlı dünyasında yaşayıp okurken o buhranı alıyorsanız, mutsuz ve hayal kırıklığıyla dolu bir dünyada mecazi olarak hayattasınızdır. Sizi ancak şiir paklar.
Ben bir şiirde ideoloji, mitoloji, teoloji vs gibi konuları içeren cümleleri görmeyi sevmiyorum. Yine okurum, okudum ve okuyacağım tabi ama bana göre şiir evrensel olmalıdır, acılar gibi, özlemler gibi, hisler gibi,
Her Şey Boş İse gibi...
Ben de bu düşüncelerimden dolayı şiirlerimde yalnızca hislere önem veren dizeler sunmaya çalıştım. Şiirde imgeleme ve kelime oyunları bu zor yolculukta kullandığım ince detaylar. Bazı
şiirlerimi okuyan okurlar, ya şiirlerimi dümdüz okuyup (pek bir şey anlamayacak tabi ki) geçmiş olacak ya da hisleri kapıp kendine saklayacaktır.
Kısa şiirin zor bir sanat olduğunu Özdemir Asaf sayesinde görmüştüm ve bu kısa şiirlere bu kitapta ilk kitabıma göre daha fazla ayrıcalık tanıdım.
Kitabın içindekiler bölümü olmaması handikap oldu ancak mizanpaj ve kapak olarak iyi bir çalışma olduğunu düşünüyorum.
Popüler bir yazar/şair olmaktansa anlayabilecek okuyucuların olduğu bir kitleye seslenmek isterim. Kaliteli bir kitleye...
Herkese keyifli okumalar dilerim esen kalın
¶¶
Her Şey Boş İse gibi...
Ben de bu düşüncelerimden dolayı şiirlerimde yalnızca hislere önem veren dizeler sunmaya çalıştım. Şiirde imgeleme ve kelime oyunları bu zor yolculukta kullandığım ince detaylar. Bazı
şiirlerimi okuyan okurlar, ya şiirlerimi dümdüz okuyup (pek bir şey anlamayacak tabi ki) geçmiş olacak ya da hisleri kapıp kendine saklayacaktır.
Kısa şiirin zor bir sanat olduğunu Özdemir Asaf sayesinde görmüştüm ve bu kısa şiirlere bu kitapta ilk kitabıma göre daha fazla ayrıcalık tanıdım.
Kitabın içindekiler bölümü olmaması handikap oldu ancak mizanpaj ve kapak olarak iyi bir çalışma olduğunu düşünüyorum.
Popüler bir yazar/şair olmaktansa anlayabilecek okuyucuların olduğu bir kitleye seslenmek isterim. Kaliteli bir kitleye...
Herkese keyifli okumalar dilerim esen kalın
¶¶NOT : Böyle bir kitaba inceleme yazılmasa olmazdı. Yasak Elma dizisini izleyenler lütfen o diziyi unutup buraya yönelsin çünkü birçok entrika ve tehlikeli ilişkiler burda :)
NOT : Karaktersizliğe çok fazla sinirlenen insanlar için tavsiye edilmez (ben yandım sizde yanmayın)
NOT : Kitap mektup görünümlü roman şeklindedir.
Aşağıdaki karakterlerin karşısında ilişki kurduğu isimler yazıyor. Aslında kitabı anlatmayıp bu kısmı yazsam da yeterli, okuyanlar daha rahat okurdu :)
Cecile Volanges = Şövalye Danceny
Markiz de Merteuil = Şövalye Danceny + Vikont de Valmont
Şövalye Danceny = Markiz de Merteuil + Cecile Volanges
Gercout = Cecile Volanges
Madam de Tourvel = Kocası + Vikont de Valmont
Vikont de Valmont = Markiz de Merteuil +Emilie + Cecile Volanges + Madam de Tourvel
Gördüğünüz gibi basit (!) bir denklem. Anlatması da bir o kolay olacak benim için :')
Halasının mirası için dönen Valmont karakteri, Markiz de Merteuil karakterinin çağrısı ile mektuplaşmaya başlar. Markiz de Merteuil, Madam de Volanges'e düşmandır ve onun hayatını berbat etmesi için Valmont ile birlikte hareket eder. Madam de Volanges kızı Cecile'i Gercout karakteriyle evlendirmek istemektedir. Cecile oldukça dindar bir ailede yetişmiş, dürüstlüğüyle tanınan genç biri. Şimdi bu kısım şurda bi dursun :')
Markiz de Mertuil, dul bir kadın olarak genç delikanlı Şövalye Danceny ile takılmaktadır. Volangeslerin kızının evliliği konusunu duyunca çareyi Valmont' u çağırmakla bulmuştur. Bu kadın çok tehlikeli ( yılan) entrikalar düzenliyor. Volangeslerin baş düşmanı olmasına rağmen onlara epey iyi ve namuslu görünüp gizlice mektuplar yazarak ailenin mutsuzluğu için planlar yapmaktadır. Evet biliyorum bu insanlardan çok var etrafınızda... Bu da burada şöyle dursun
Gelelim nefret duyacağınız Valmont
Y'aramazov Kardeşler1000Kitap
NOT : Yarım bırakılan eserler arasındadır ancak şans verdiğiniz takdirde rahat okunabilir.
Dostoyevski'nin sevdiğim eserlerinden biri oldu Karamazov Kardeşler. Fyodor Pavloviç isimli karakterin tutku dolu yaşantısı evlatlarına da bulaşmıştır. Bu baba, çocuklarına karşı çok cimri ve hayata karşı fazlasıyla bencil özellikler barındıyor. Kendi iyiliği için de yapmadığı şey yok. Baş karakterlerden Aleksey, Dimitri ve Ivan bu babanın farklı annelerden evlatları bir de üvey çocuğu Smerdyakov var fakat haberi yok. Ancak kadın karakterlerin devreye girmesiyle o kadar karışıyor ki her şey, işte bu noktada kim kimi seviyor gelin bir bakalım :)
¶ Fyodor Pavloviç Gruşenka'yı seviyor
¶Dimitri Gruşenka'yı seviyor
¶Gruşenka ilk zamanlar Polonyalı sevgilisini, sonra parayı sonra da sürpriz bir ismi seviyor.
¶ Katerina diye bir karakterimiz var o da Dimitri'yi seviyor.
¶Ivan Katerina'yı seviyor.
¶Aleksey Liza'yı seviyor ancak büyük bir aşkla değil.
Bu aşk durumları ilk başta karışık gelecektir ama devam ettikçe alışıyorsunuz. Kitap Fyodor Pavlovi ile başlıyor demiştim. Devamında baş kahraman Alyoşa ( Aleksey) var. Manastıra girişini ve staretz Zosima adında bir din adamından etkilenişini anlatıyor. Burada izleyenler bilir Gönüldağı'ndaki Ciritçi Abdullah karakteri gibi bir izlenim oluşabilir kafanızda :') Alyoşa'nın manastır hayatında onu çekemeyen bir rahip adayı olan Rakitin ile karşılacaksınız. Tamamen itici biri olması okurken sizi de o etkiyle kızdırabilir.
Dimitri, Fyodor Pavloviç'ten mirasına düşen payını istiyor haliyle Pavloviç buna yanaşmıyor derken iş manastıra kadar uzanıyor ancak türlü rezillikler ile trajikomik durumlar yaşanıyor. Dostoyevski bu bölümde betimleme sanatını gerçekten mükemmel uyguluyor, sanki o manastırda sizde o karakterler ile oturuyor gibi