Ümmetimizin içinde gerçek farklılıklar olsa da çok ciddi ters giden bir şeyler var İslam inancında farklılıklar hoş görülmekle kalmaz, aynı zamanda Allahın bir lütfu olarak da teşvik edilir ama biz ne zaman ki bizimle aynı fikirde olmayanları etiketlemeyi ve ötekileştirmeye başlıyoruz işte o an çöküşümüz başlıyor. Bu etiketleri kimliğimizin ana unsuru olarak görüp bunu içselleştirmeye başladığımızda ise sonuç daha da feci bir hal alıyor. kamplaşıyoruz ve sadece kendi toplantı ve konferanslarımıza katılıyoruz çok geçmeden de sadece bizimle hemfikir olanlarla konuşur hale geliyoruz. Ümmet içinde iletişim ortadan kalkıyor, farklılıklarımızla daha da kutuplaşıyoruz, görüşlerimiz ise aşırı uçlarda geziyor. Hazreti Peygamber’in bize öğütlediği bir bedenin parçaları gibi olan Müslüman kardeşliğimizin uzuvlarını keserken dünyadaki öteki Müslüman grupların derdiyle dertlenmeyi bırakıyoruz. O ötekiler o kadar yabancılaşıyor o kadar hor görülür hale geliyor ki aynı aileden olduğumuzun söylenmesini daha istemiyor hatta onlara karşı düşmanlarımıza bile katılıyoruz. Bir vakitler rahmet olan bu farklılıklar birdenbire bir lanete ve İslamı mağlup etmek için bir silaha dönüşüveriyor. “İnsanlar yemek yerken paylaşmak için birbirlerini çağırdıkları gibi, yakında size saldırmak için birbirlerini çağıracaklar.” (Ebu Davud)”