sıradaki kitap
@bardemir
Şu anda okuduğu kitaplar
Stefan Zweig edebiyatta Pasifizmi temsil eder ve hatta denilebilir ki, o muazzam edebi sunumuyla Pasifizmi bilim dünyasının kucağına olgunlaştırıp vermiştir. Yahudi olmasına karşın, tıpkı Kafka gibi Siyonizm’in açık bir destekçisi olmamıştır. Her insan doğduğunda birtakım kimliklerle gelir dünyaya. Milleti, dini gibi…Herkes kadar, kendi milletine karşı sevgi, bağlılık ve ortaklık duygusu hissetmek farklı ve kabul edersiniz ki; doğal bir şeydir. Sorun, bu aidiyetten şiddet devşirip aidiyeti farklı olanlara hayatı zehir etmek, yani şiddettir.
Konu şiddete karşı yaklaşımda düğümleniyor. Yine de Pasifizmi yanlış tanımak ve tanıtmamakta fayda var: Pasifist, her türlü mülke zarar verilmesine çok açık bir biçimde karşıdır. Şiddetin kaynağını araştırmaz, şiddeti kaynağına göre sınıflandırmaz. Şiddete kategorik olarak karşıdır, nokta.
Netleştireyim: Pasifist, bireysel şiddet ile devlet şiddeti arasında bir fark görmez. Bırakın bizdeki yakıp yıkan gösterileri, Greenpeace bile pasifist değildir ve pasifist protestonun nasıl yapılacağına örneği ancak Gandi'nin tuz yürüyüşünde bulabiliriz. Aktivizmin yüceltildiği günümüzde, Pasifizm tarihin unutulmuş birçok değerinden biridir.
Bir yolcu gemisinde geçer. Satrancı tamamen para kazanma aracına dönüştürmüş Mirko’ya rakip dayanmaz. Oldukça duygusuz hatta merhametsiz denebilir. Gemi yolcularının kurduğu zayıf ittifak sürekli yenilmektedir. Tesadüfen ortaya çıkardıkları Dr.B ise faşizmin işkence tezgahından geçmiş ve işin garibi satrançtaki ustalığını da işkence günlerinde kazanmış biridir.
Kuşku yoktur ki yazarın Mirko üstünden çizdiği karakter kendisi de çok acı çektiği Hitler-Nazizim-Faşizmdir. Mirko’ya karşı zayıf ittifak yapan gemi yolcularını da Hitler karşısında dağılan Avrupa devletleri olarak görebiliriz. Dr. B ise, işkence
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Eser 'sadelikte büyüklük' çizgisine gelemeyenlere ve "[kendini] büyük [sanan] küçük adamlar"ın hepsine hitap ediyor.
Hakikat acıdır; dokunur. Lakin, o sindirildikten sonra tatlıdır. İçimizi okşar.
KİTAPTAN ALINTILARA GEÇELİM
-Sende insanca duyguların uyanması için milyonlarca insanın ölmesi mi gerekiyor?"
-Bir efendinin ardından diğerini yücelteceksin. Sen yüzyıllar boyunca yaşamı korumak yerine kan dökeceksin, cellâdının yardımıyla özgürlüğünü temellendirdiğine inanacaksın.
-Başka bir biçimde yaşayabileceğini düşünmeye cesaret edemiyorsun: Koyun gibi güdülmek yerine özgür yaşamak, taktikler uygulamak yerine açık davranmak, bir hırsız gibi gecenin karanlığında sevmek yerine açık açık sevebilmek düşüncelerine yer vermiyorsun kafanda. Kendini küçümsüyorsun, Küçük Adam.'
-'Sen gerçekler konuşulduğu zaman dinlemiyorsun; sen yalnızca gürültüyü dinliyorsun. Ve sonra 'yaşasın' diye bağırıyorsun.'
-Biliyorum küçük adam bir gerçek işine gelmediğinde hemen deli damgası vuruyorsun. Ve sen kendini normal insan kabul ediyorsun. Delileri içeri tıktın ve bu dünyayı normal insanlar idare ediyor.
-'Küçük adam üzerinde güçlerini uygulamaları için iktidar sahiplerine yetki veriyorsun. Ama kendin dilsizsin; seni temsil etmeleri için güçlülerin ya da kötü niyetli güçsüzlerin daha fazla güçlenmelerine göz yumuyorsun. Her zaman aldatılanın sen olduğunu çok geç fark ediyorsun.'
-Sana kişisel özgürlük değil ulusal özgürlük vaat ediyorlar. Sana insani öz saygı değil, ulusal büyüklük vaat ediyorlar. 'Ulusal özgürlük''ve 'devletin çıkarları' ifadeleri bir kemiğin bir köpeğin ağzını sulandırdığı gibi senin ağzını sulandırıyor ve sen onları alkışlıyorsun (...) Onlar seni bir sembole kurban ediyorlar ve sen onları kendi üzerinde iktidara taşıyorsun. Bütün maskeleri düştüğü halde senin
Bu kitabı bana hediye ederek okumama vesile olan canım cansu hocam teşekkür ederim ilk başta. Ankara'dan bana kalan en güzel ayrıntılardan bir tanesi bu kitap.
Kitaba gelirsek;
"Sana beni asla tanımamış olan sana" hitabıyla başlayan bir mektup..
Siz hiç sizi sevmeyen sizin varlığınızdan sevginizden bile haberi olmayan birini sevebilir misiniz?
Sevilebiliyormuş..
Çocuğunun ölümüyle boşluğa düşmüş kadının eline kalemi kağıdı alıp sevdiği adama çocuğunun babasına aşık olduğu günden mektubu yazdığı güne kadar yaşadığı her şeyi anlatmasıyla oluşuyor.
Mektup ilk cümlesinden kalbinize dokunuyor. " çocuğum dün öldü üç gün ve üç gece boyunca o küçücük, pamuk ipliğine bağlı hayat uğruna ölümle savaştım, kırk saat süreyle, grip onun zavallı, sıcak vücudunu ateş nöbetleriyle sarsarken, yatağının yanında otururdum."
Kadın duyduğu aşkı sevgiyi nasıl derinden anlatıyor.. ".. evet çünkü sen benim için her şeydin, bütün hayatımdın. Benim için her şey, ancak seninle iniltili olduğu ölçüde vardı, hayatımdakilerin hepsi ancak seninle bağlantılı olduğu ölçüde anlamlıydı."
" bir tel gibi gergindim ve varlığının ona her dokunuşuyla tınlıyordum."
Mektubun sonlarından ;
"... evet şimdi, bundan sonra kim yaş günlerinde sana hep beyaz güller yollayacak? Ah, evet, vazo boş kalacak, bir zamanlar yılda bir defa olsun etrafında esmiş olan o hafif nefes, hayatımdan sana gelen o küçücük rüzgar, evet, o da solup gidecek! "
Kadın olmadan bir kadının duygularını böyle içten anlatan başka bir yazar var mıdır acaba?
+++(Okunması gereken bir kitap 8.5/10)+++
Bilinmeyen Bir Kadının MektubuStefan Zweig · Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları · 2022266,7bin okunma
Fransız varoluşçu filozof ve yazar Albert Camus’nün kült eseri Yabancı, siyasi, sosyolojik, psikolojik ve elbette felsefi olarak incelenebilecek, alt metni çok zengin bir roman. Fransız sömürgesi Cezayir’de yaşayan baş karakterimiz Mersault’nun annesinin ölümü üzerine, onun kaldığı bakım evine gitmesiyle başlıyor iki bölümden oluşan bu roman. Hayata, etrafına, diğer insanlara karşı hissiz diyebileceğimiz Mersault’nun davranışlarıyla bir yandan varoluşçuluk ve absürdizmin dünyasında gezerken, bir yandan kendisine, doğaya ve diğer insanlara yabancılaşan modern insanın resmedilişini okuyoruz. Annesiyle bağ kuramamış ya da sağlıklı bağlanamamış bireyin içsel dünyası ve bunun dışarıya yansımasını da güçlü metaforlarla sunuyor diğer yandan Camus. Romanın ikinci bölümünde bir cinayet işleniyor, Cezayirli bir Arap öldürülüyor ve yer yer Kafka’nın Dava’sındaki mahkemeyi okura anımsatan (elbette tarz olarak çok daha farklı) bir yargılama süreciyle sona eriyor kitap. Bu kısımda da bir yandan yine varoluşsal sancılarla kıvranan karakterimiz üzerinden Camus’nun sömürgecilik, din ve ırkçılıkla ilgili düşünce dünyasını ziyaret ediyoruz. Kısacası dediğim gibi sürükleyici bir kurguya yedirilmiş çok zengin bir kült eser Yabancı. Alt metni belki günlerce tartışılabilecek, her bir paragrafı için makale yazılabilecek kadar derin bir metin yazmış Camus ve bunu yalın, edebi ama açık ve anlaşılır bir üslupla yapmayı başarmış. Yazara başlamak için de iyi bir fikir olduğunu düşünüyorum. Her insanın mutlaka okuması gereken, hatta belki birkaç kez dönülmesi gereken bir kitap.
José Saramago bu kitabında etrafımızda yaşanan tüm çirkinlikler, adaletsizlikler, suçlar, ahlaksızlıklar, cinsel istismarlar karşısındaki tepkisizliğimizi, duyarsızlığımızı fiziksel bir körlük metoforuyla gözler önüne seriyor. Biyolojik körlükle zamanla insanların nasıl insanlıklarını yitirliklerine, normal yaşantıda kabul edilemeyecek olayların normalize edildiğine, koca bir toplumun nasıl bencilleştiğine, ahlaki değerlerin çöküşüne, değer yargılarının nasıl hiçe sayıldığına körlerin hayat mücadelesinde şahit oluyoruz. İhtiyaçlar hiyerarşisinin ilk basamağında tutunmaya çalışan bir toplum... Açlık ve ölüm arasındaki o ince çizgide var olabilmek için yok sayılan değerler, ahlak, onur, İNSANLIK... ...HERKESE okumasını önerebileceğim bir kitap...
