Ivan'ın balyozu:Duygu ve Düşünce
Eğer evrenin sonundaki o muhteşem uyum, o sonsuz barış ve cennet, sadece ve sadece işkence görmüş tek bir masum çocuğun gözyaşları üzerine inşa edilecekse... Ben o uyumu reddediyorum. Bütün dünya kurtulacak olsa bile, o bir tek çocuğun acısı, evrensel uyumun giriş biletinden çok daha pahalıdır.
Reklam
“Dört bulut salıverdim gökyüzüne
Gökyüzünün en yücesine, ucuna
Biri turuncu, biri yeşil, biri al, birisi apak
Dört top bulut yolladım gökyüzünün en ucuna
Dört top ışıktan, koskocaman
Turuncusuna sevgi yükledim
Yeşiline dostluk
Arkadaşlık yükledim alına arkadaşlık
Apak buluta barış yükledim,
Ne kadar çok özlemişsek barışı o kadar çok
Gidin dedim bulutlarım yeryüzünün üstüne
Yağın dedim bulutlarım yeryüzüne
Yağmadık hiç bir yer bırakmayın, hiç bir yer,
hiç bir yer
Ama hiç bir yer, hiç bir yürek, hiç bir göz,
hiç bir kulak
Hiç bir ova, hiç bir çiçek bırakmayın
Her yere, her yere, her yere yağın,
Yağın ha yağın,
Yağın ha yağın, yağın ha yağın
Yağın ha yağın ha yağın
Yağın insan yüreklerine.”
| Yaşar Kemal
İnsanın çevresindekilerce sevilmesi, aranılan bir kimse olduğunu sezmesi kadar büyük bir mutluluk olamaz !
Miras kalmış bir acının en toy yerindeyim,
Sökülmüş bir sızının beyaz boşluğunda...
Ben annemin süt dişiyim;
Henüz çiğnemeyi bilmeyen bir ömrün,
İlk kopuşu, ilk vedasıyım dünyaya.
Henüz mülkiyet kokmuyor avuçlarım,
Ama taşıyorum göğsümde geçmişin kahrını.
Sallanıyor zamanın damağında köksüz varlığım,
Düştüm düşeceğim,
Kendi masalımın tam ortasına.
Sonra bir yağmur başlıyor, faili meçhul bir iklimden,
Yanaklarında çizgiler açmış o kadim coğrafyaya.
Ben annemin göz yaşıyım;
Sessizce akıp giden bir kederin en berrak cüzü,
Toprağa düşmeden kuruyan gizli vasiyetin sözü.
Her damlada biraz daha eksiliyor lügatim,
Tuzdan bir hafızayla yıkayıp geçiyorum hayatı.
Annemin sustuğu yerden başlıyor düşüncelerim:
"Acı, var olmanın ilk maddesidir."
Bir kırılma ile bir dökülme arasında sıkışmış,
Hem en saf çocukluğu, hem en ağır olgunluğuyum gövdemin.
Ne gitmeyi becerebiliyorum tam anlamıyla,
Ne de kalıp o çehreyi güldürmeyi.
Ben, kendinden doğamayan bir gölgenin,
İlk beyazı ve son ıslığı.
Reklam
Reklam