Böbreklerimde çiçekler açar,
Yenisine dünya.
Bambaşka bir pazar yerinde,
Filmlerdeki gibi alelacele,
Bisikletlerimizle şendik seninle.
Nasıl istersin bu hayatı?
Senin, benim hayallerimiz birbirine karıştı.
Ömrümüz kasideyle buluşacaktı,
Nefes kadar sancılığı doğum,
Bir kalp atışı anavatan...
Hadi bir şarkı söyle desem,
Yemyeşil toprağa uzanmışken.
Beynim kaldırmıyor yalnızlığı,
Sabahı şeriflerimiz hayr'ola,
Gülistanlığıysa sabırmış.
Ardıma baktım eski günler neredeler?
Bir harabe içindeler.
Hadi o zaman kalkıp gidelim,
Tamam hayr'ola, neler ola?
İçmişim sarhoşluğunu.
Çayını, çorbasını içelim,
Ekmeği banalım aşk diye atan göğsüne.
Tamam da senin olmadığın sokaklar ne alâka?
İçime çektim nefesi bir anda,
Canıma aksın başka bir şey değil.
AYKUT BARIŞ ÇELİK
Seni sevmesi geliyor,
Güneş,
Bulut,
Hayat,
Hatta dalgalı denizler...
Okyanuslar,
Menderesler,
Hepsi birer birer akarken,
Seni izliyor.
Bir çılgınca gençliğim,
Neşeden daha fazla keyfim.
Seni diyor,
Ben dinoiyorum.
Gülümsüyorlar şarkılarda,
Ben çocuk,
Sen nazlı bir anne.
Kader deseler,
Oturup hep izlerim.
Gülüşünde ince bir bahar saklı,
Sanki dünya biraz daha hafif orada.
Gözleri, telaşsız bir akşam gibi,
Ne fazla uzak ne de fazla yakın hayata.
Başındaki örtü bir huzur gibi düşmüş,
Sessiz ama kendinden emin bir duruş.
Renkler üstünde dans ederken,
Kalbinde belli ki sade bir oluş.
Ellerinde tuttuğu küçük bir mutluluk
Bir haberlik yol var,
Tevazu kadar hafif,
Bulutlar onlar.
Bir satırlık nefes ötede,
Alışılagelmiş adımlar,
O adam insanların içindeydi.
Gözlerde mavilik var,
Arasından kıpkırmızı şimşekler.
Oralarda oturuyordu bir bayan,
Yaşamak aslında kalemle yazılan.
Bir gencin rüyası içinee gerçeklik,
Dakikasından erken saniyesi var.
Güzellik içinde enteresan bir rahatlama bayan,
Şair noksanlığıyla silgisinde.
Beş dakika on yıl gibi,
Kuşlar gibi.
İnce bir kıl ardından yaprak açıyordu,
Yaşlanmak üzere bir genç.
Gülmek kadar yabancı,
Uzun ve ince dünyası.
Danışma ve sus,
Sus ve süs.
Senin mahallelerin trenlerin oralarda,
Kaldır kafanı ve düz...
AYKUT BARIŞ ÇELİK
Gel hatıralara maczup,
Anılar olsun renkli rüyalar.
Bir şiir tutturur gideriz mum ışığında,
Bu kalp belki de aşkın kayıp şehri.
Allah duyar seni ve benim gibisini,
Dudağım nemlenmiş tanışmış gibi.
Gülüşlerin özgürlük devasa biraz,
Bayramlar var gülüşlerinde.
Ben yangınlar içinde porselen bir ruhla,
Gel beni yapıştır uzun metrajlı hayatlarla.
Evet bu benim ince dokunuşum dünyaya,
Gel parmaklar buluşsun bari.
Yaşım gelip geçiyor rast gelmesek bile,
Zaten dualar kabul olmaz benim gibi divaneye.
Evet bende bayağıdır eksik var,
Yollarım yıllarımla kasvetli.
Sakince yazıp duruyordum bu satırları,
Uykulara dem olmuştu gözleri alaz alaz bana.
Yaşanmak, yaşayabilmek sadece seninle bir güzel,
Yüz hatların hep enteresan güzel.
Gel ben aşka meczup birisi,
Yıllar ömürden giderken hep bal gibi.
Türküsünde, sazında hep bir nefes almaca,
Bana seni anlat işleye işleye...
Buraların dutluk olduğu zamanlarda okuma etkinlikleri yapılırdı. Yalnız başıma okumaya korktuğum birçok eseri burada arkadaşlarımla birlikte okudum. Savaş ve Barış, Don Kişot, İnce Memed, Anna Karenina bunlardan bazıları. Şimdilerde böyle etkinlikler kalmasa bile Ulysses okumak için ben erkenden duyuru yapmak ve bu çetin yolda arkadaşlık yapacak kimse çıkar mı diye denemek istiyorum. Aynı tarihlerde birlikte okuma yapmak isteyenleri bu iletinin altına ekleyeceğim.
Okuma zorluğu konusunda üst sıralarda yer alan bu eser için 2 aylık bir süre düşündüm. 1 Temmuz’da başlayarak Ağustos sonunda bitirmek istiyorum. Bu süreçte birlikte okumak isteyenler çıkarsa alıntı, yorum ve incelemelerle burayı biraz zenginleştirebiliriz.
Yazarın ölümünün üzerinden 70 yıldan fazla geçmiş olduğu hâlde çeviri zorluğundan dolayı yayınevleri tarafından pek basılmayan bu eser için 3 yayınevinden birini tercih edebiliriz.
1. Ulysses – Yapı Kredi Yayınları – Çev: Nevzat Erkmen
2. Ulysses – Norgunk Yayınları – Çev: Armağan Ekici
3. Ulysses – Kafka Kitap – Çev: Fuat Sevimay
Cesareti olanları 1 Temmuz’a kadar düelloya davet ediyorum.
Ulysses Okuma
bugün saygı duyduğum bir ağabeyim olan serhat astsubay hava kuvvetleri müzesini gezdirmek üzere tarafımıza ince bir davette bulundu. bu esnada sonrasında birçok ambargo yediğimiz kıbrıs barış harekatında bizatihi kullanılan uçağımız c-160'ı, askeri kıyafetin yeter derecede olmadığı sebebiyle pilotlarımızın yüksek irtifada soğuktan korunmak için giydiği sivil kıyafetlerini, 1. dünya savaşı sırasında düşürülen makineli tüfeğin Mehmetçiğimizin pratik zekasıyla kullanımını ve daha bir çok şeyi öğrenme fırsatı buldum ve bir kez daha anladım ki bu ülke hiç ama hiç yoktan kurulmuştur. kadınlarımız sorumluluk alıp henüz kadın pilotların olmadığı zamanlarda eğitim almak için dilekçe dahi yazmıştır. hasta adam diyerek öteledikleri Osmanlının kalıntılarından kurulan Türkiye cumhuriyeti devleti bulabildiği imkanlarla umutsuz gibi görünen durumların içerisinden çıkmasını bilmiştir.
""umutsuz durumlar yoktur, umutsuz insanlar vardır. ben hiçbir zaman umudumu yitirmedim.""