Yüreğimdeki kabuğu kırdıktan sonra bir anda her şey benim olmuştu, kendimi bırakmamın, kendimi armağan etmemin sevinci içimde kabarıyordu. İnsanın kendini açması yeterliydi, insandan insana canlı bir akış başlıyor hemen, yükseklerden derinlere iniyor, derinlere tekrar sonsuzluğa yükseliyordu.
Böyle birinden utanmam, çünkü beni anlamaz. Fakat bütünlükten haberdar olan biri yargılamaz ve gururdan kurtulmuştur. Onun karşısında da utanmam, çünkü beni anlar.