Başak Ceren Çınar Gülten
@basakcinar
43 okur puanı
Kasım 2018 tarihinde katıldı
Sabitlenmiş gönderi
15.11.2021
Okumak kadar yazmanın da zihnimizin bir ihtiyacı olduğunu düşünüyorum, geçmişte yazıp şişelerle denize bırakılan parşömenler gibi bende kendimce bir takım yazılar yazıp kitaplığa kaldırıyorum, okyanus misali belki bir gün birine okuma cesaretini gösteririm diye…
“Açtığı kapıların arkasında eskimiş odalar yatıyordu hep. Hiç dışarı çıkmamış odalar, güneşe yüz vermemiş pencereler.” diyor yazar.
Güneşe yüz vermemiş pencerelerin kışları olur mu? Partal odaların yalnızlığının ucu bucağı olmaz mı sahi? Dağınık, huysuz düşünceler mi oturur pencere eteğine? Herkes içeriyi görsün diye mi açık penceren?
Kimi sorulara yanıt bulmak zor.. Her gün rutine binmiş nasılsın soruları..
+Nasılsın?
- Kabuğuna çekilmeyi lüzum görmüş, bedeni bitkin. Ve bundan kaçmam mümkün değil. Çocuk gönlüm “acılar geçicidir “ kalkanını en mavi sonsuzluğa kaldırıyor. Şaşkolozz! (:
“Bu ben miyim?” dediğim onca günü geride bırakmış, onca gün ışığınıda görmeye hevesli haldeyim. Harikulade gücü bedenime ve ruhuma veren yeşile, ağaçlara toprağa gönül borcumu ödemekle meşgulüm.
Koşarak ölürsem kavrayamam hayatı biliyorum.
O yüzden çekiyorum havayı ciğerlerime daha çok. Kaldığım yerden devam ediyorum yaşamaya…
kitabın en güzel cümlelerinden de biri olan başlangıç cümlesi, aslında tüm kitaba bir referans gibi: "zamanların en iyisiydi, zamanların en kötüsüydü."
