Tom sık sık başka insanların yerine geçtiğini hayal ederdi. Hiçbir şey için pişman değildi, ama elinden kaçırdığı şeyin, yani başka bir insan olmanın hayalini kuruyordu yinede. Bu insan, gözü balık tutmaktan başka bir şey görmeyen, yalnızca balığı çekmeyi amaçlayan şu adam da olabilirdi. Bu uyum, dinginlik ve yalnızlığı düşündürüyordu, hani şu güven duygusu uyandıran güzel yalnızlığı. İnsanın kendisinin seçtiği, dengesini güçlendiren yalnızlığı.
Kalbinin ritmini bile sorgulayacak kadar kendine uzaktan bakmasıAlıntı
Kalbiyle benliğinin geri kalanı arasında garip bir bağlantısızlık vardı, bu bağlantısızlık öyle büyük ki göğsünün içinde hâlâ bir kalbi olduğundan şüphe etmeye başlamıştı.
Reklam
Sona Doğru YürümekAlıntı
Her hikâyenin bir sonu olmak zorundaydı. Peki ama bu sona ulaşmak ne kadar zaman alacaktı? O sona ulaştıklarında ne durumda olacaklardı?
İnce çizgiAlıntı
Ne kadar acı verici olursa olsun, sonu komik değilse hiçbir hikaye anlatılmaya değer değildi.
Sevilmeye Çalışılmamış Bir ÇocukAlıntı
Anne ve babası ondan hep uzak duruyordu, sanki onu kaybedeceklerini bildikleri için ona bağlanmak istemiyormuş gibi bir halleri vardı.
Bu uzaklık onunla beraber büyümeye devam etti. Yıllar boyunca ne onlar çocuğu anladı, ne de çocuk onları...
Kendi Kalbine YabancıAlıntı
Sanki kalbi ona ait değildi, sanki işi bittiğinde iade etmek üzere ödünç aldığı bir kalbi kullanıyordu...
Reklam
Reklam