Puan vermedi·216 syf.·
2026 21. kitabı
𝗞Ö𝗧Ü 𝗧𝗢𝗛𝗨𝗠
1950'li yılların Amerika'sında geçen hikâyede, Fern Ailesinden olan üç kız kardeş tarafından işletilen Fern İlkokulu, her sene olduğu gibi bu sene de geleneksel pikniğini düzenler. Tarihler 7 Haziran'ı göstermektedir. Bayan Penmark'ın 8 yaşındaki kızı Rhoda da piknik için hazırdır. Yaşıtlarına göre oldukça tertipli ve düzenli olan bu küçük kız çocuğu yakın zamanda, okulda kazanmayı çok istediği madalyayı kıl payı kaçırmış, onu bir başka çocuğa kaptırmıştır. O gün tüm çocukların heyecanla çıktığı piknik bir faciayla sonuçlanır. Madalyayı kazanan çocuk şüpheli bir şekilde ölmüştür. Ve madalya da tüm aramalara rağmen bulunamamıştır. Bayan Penmark o güne kadar kızı Rhoda ile ilgili görmezden geldiği ne varsa didiklemeye başlar. Kendi muğlak geçmişi de dahil olmak üzere ortaya çıkanlar onu oldukça zor bir duruma sokacaktır.
Ülkemizde son zamanlarda yaşanan akran zorbalıkları ve hatta çok daha ötesi üzücü olayların ışığında okuduğum bu roman, en az 70 yıl önce yazılmış. Aslında çocukların karakterleri ile ilgili işaretler verdiğini, ebeveynlerin bunları göz ardı etmek yerine, gerçekleri kabullenerek, onları doğru okumak zorunda olduklarını mesaj olarak veren harika bir roman. Şimdiye kadar bu kitaptan niye haberimiz olmadı demeyin çünkü yayınevi 'Kör Nokta' seçkisine yeni başladı. Kendi deyimleriyle bu seçkide; "Zamanın eleğinden kasten düşürülenler, kenara itilenler ve sisteme dahil olmayı bizzat reddedenler burada kendine yer buluyor." Çok çok sevdim, hafta sonu da Oscar adayı sinema uyarlamasını izleyeceğim
arşivden(1,5 yıl fln öncesine ait)
BOL SPOILER
Bu kitabın bana hissettirdikleri gerçekten çok karmaşık. Küçük Kadınlar'da da olduğu gibi vermiş olduğu aile ve kardeşlik hissiyatı çok güzel. Ama bazı yerlerde karakterle yapmış olduğu ahmaklıklar yüzünden çok kızıyorsunuz ve kitabı duvara fırlatmak falan istivorsunuz. Vermek istediği ahlaki dersler yerindeydi ama bazıları bana uymuyordu ve karakterin yapmak istediği "kötü" (yazar tarafından kötü olarak gösterilen) düşünceler gerçek hayatta tam da benim yapacağım șeylerdi. Bayan March'in kesinlikle anne hissiyatını verdiğini düşünüyorum ama birazcık da kızlarını savunsan be abla! Sanki hep kizları haksızmıs gibi davranıyor ve bu kesinlikle sinir bozucu.
Jo&Laurie'ye gelecek okursak kesinlikle favori ciftimdi,yazarin onları harcamış olması hiç hoşuma gitmedi bence jo ve laurie güzel bir çift olabilirdi. ikisinin ilişkisi "doğru kişi yanlış zaman' durumuna uyuyordu bence. Laurie hayatını jo'ya adamaya hazırdı ancak jo'nun hayalinde böyle bir şey yoktu. Laurie gönlünü amy'ye kaptırmış olmasaydı jo hatasını anlayip teklifini kabul ederdi ve Teddy ile çok güzel bir ilişkileri olabilirdi çünkü küçük kadınlar'dan beri birbirleri için yaratlmışlardı bu bariz belliydi keske olsalardı ama yapacak bir sey yok... Ayrıca amy fred'le de mutlu olurdu bence.
Beth... ah;benim sevgili,küçük Beth'im... Ölümüne en çok ağladığım karakter olabilir. Ama iyi eşlerin başından beri sanki ölmesi icin yazılmış bi karakterdi. Özellikle geleceğe dair bir planinin olmaması falan. Jo ile yaptıkları konuşma așırı duygusaldı ve çok güzeldi. Birinin ölmesi değil de, ölümü beklemek belki de daha cok üzüyor insanı.
Jo& Bhear çiftine pek diyecek bir şeyim yok. Sadece yaş farkı çok fazla: 18. Ne vardı bhear'ı 30 yasinda yapsan. Adam 40,kız 22 yasinda. Çok absürt kaçıyor kızı olabilecek
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Meg, Jo, Beth, Amy; March ailesinin çocuk üyeleri ve her biri apayrı bir kişiliğe ve hayallere sahip. En büyükleri olan Meg, zenginliği ve refahı düşlerken bir küçüğü Jo yazar olmayı ve "özgür" olmayı düşlüyor. Meg hanım hanımcık bir kadın olarak betimlenirken Jo bir "erkek" gibi; tavırları, düşünceleri, siniri ve daha nice özelliği. Jo'nun bir küçüğü olan Beth ise piyano çalmak istiyor, oyuncak bebekleriyle vakit geçiriyor, utangaç bir kız ve diğer kardeşlere göre romanda daha geri planda kalıyor bence. En küçükleri Amy ise şımarık, kibirli, güzelliğe oldukça önem veren biri. Bu kızların babaları savaşta olduğu için onlara o dönem hem annelik hem babalık yapan anneleri Bayan March ise sevgi dolu bir anne. Kızlarının iyi yönlerinin yanısıra kötü yönlerinin de farkında, roman boyunca bu annenin kızlarına verdiği eğitimi ve kızların karakter gelişimini izliyoruz. Okuması oldukça keyifli, Bayan March'ın kıssadan hisse hayat dersleri ise insanı düşündürüyor: onlar gibi yeniyetme genç kızlar olmasak bile!
Louisa May Alcott'un kendi ailesi ve kız kardeşlerinden ilham alarak yazılmış bir kitap olduğu söyleniyor. Hatta Alcott'un kendisini Jo gibi gördüğü söyleniyor: ikisinin de yazar olması ve doğum günlerinin Kasım ayında olması da bir ipucu sanki.
Yan komşunun oğlu Laurie ve dedesi Bay Laurence ise önemli yan karakterlerden. Kitabın bir kısmında Laurie, Meg'den hoşlanacak sandım; sonrasında ise Jo ile birbirlerine ilanı aşk etmelerini bekleyerek okudum kitabı lakin böyle bir şey olmadı. Austen, Bronte, Eyre okurken tutkulu aşklarla ve nazlı aşıklarla yüz göz olmaya fazla alışmış olmalıyım ki Laurie'nin ya Jo ya Meg ile olmaması biraz ayarlarımı bozdu. Belki İngiliz romantizmi ile Amerikan romantizmi oldukça farklıdır. Meg'in Bay Brooke ile olması beni niyeyse hiç tatmin
Sağlıklı bir aile ilişkisinin varlığı, mutlu bir yuva..1000Kitap
O kadar safe bir tadı vardı ki kitabın , gerçekten güven veren bir ailenin 1 yılını yaşıyormuşum gibi hissettim . Her karakterin incelemesinin yapılması, arkadaşlık ilişkisi, kardeşlik ilişkileri, anne-kız ilişkileri, verilen nasihatlerin hem yerinde ve güzel oluşu hem de veriliş şekilleri, birbirlerine olan sevgilerini saklamadan dile getirebilmeleri, her koşulda birbirlerine dayanak olmaları , kendilerini çok güzel analiz edip özfarkındalıklarının olması ve hoşlanmadıkları özellikleri üzerine gidip bunu değiştirmek istemeleri, hikâyenin sonunda herkesin eksik yönünü bir şekilde tamamlamış olması çok başarılı bir şekilde anlatılmış.Aslında oyunla soyutlaştırılan ama gerçekten var olan yüklerini , Apollyonlar'ı , heybelerini güzellikle doldurup Güzellikler Sarayı'na ulaşma serüvenlerini hepsi için aşama aşama görüp yaşadık kitapta. Nihayetinde de Bay March'ın yorumlamalarıyla ne kadar başarılı olduklarını da görüyoruz. Genel olarak çok tatlı bir havaya sahip ve akıcı bir klasikti.
SPOİLER
Bayan March... Onu övmelere doyamıyorum. Kızlarıyla o bağını hem annelik hem arkadaşlık çizgisinde o kadar güzel ayarlamıştı ki verdiği nasihatlerden tut kızların hiçbir şeyden korkmayıp her şeylerini annelerine danışmaları ve onun gücünü hep yanında hissetmeleri mükemmeldi. Aslında annelerinin varlığı onlar için soğuk Kasım'da , Noel'de bile baharın gelişi demekti. Kitap boyunca Marmee'ye bayıldım.
Meg için çok güzel bir gelişim serüveni vardı ki aslında hayalinin zengin bir yaşam olmasına rağmen kitap sonunda maddiyatı önemsemeyip duygularına güvenerek bir tercih yapması ve bunu cesurca dile getirmesi onun Güzellikler Sarayına varışıydı belki de.
Jo bence kitaptaki en duygulu karakterdi. Mutluluğu da, hüznü de, vicdanı da, empatiyi de, öfkeyi de, sevgiyi de dolu dolu yaşıyordu.
Küçük kadınları bence ben bir kere daha okudum. Lisede miydi emin değilim ama hayal meyal hatırlıyorum. Şimdi yeniden bitirdim. Önceki hislerim neydi bilmiyorum ama bu sefer beğenemedim.
Karakterler çok yüce çok idealize. Özellikle Bayan March ve sıkça bahsedilen eşi ahlaki açıdan kusursuz karakterler. Kızların son derece dünyevi sayılabilecek “ kusurları” mutlak bir cezayla sonuçlanıyor. Oldukça olağan beklenti ve istekler hep olumsuz bir sonuç doğuruyor.
Bayan March her ne kadar bazı kısımlarda kızlarının zengin bir eşle yuva kurmasındansa mutlu bekarlar olmasını tercih edeceğini söylese de final bu düşünceyi yansıtmayacak kadar geleneksel. Günün sonunda iyi ve sadık bir eşe sahip olmak müthiş bir mutluluk sebebi.
Kitapta elle gösterilir bir çatışma yok. Sonları aceleye getirilmiş hissi verse de sıkıcı diyemem. Ancak herkeste uyandırdığı sıcak aile romanı hissini bende uyandırmadı. Aksine samimiyetsiz ve idealize edilmiş bir hikaye gibi geldi.
Amerika'nın İç Savaşı zamanında cepheye giden Bay March'ın yokluğunda ailesi beş kadından ibadet kalır. Güçlü, dayanıklı,becerikli ve kararlı olan anne bayan March dört kızıyla birlikte yalnız bir Noel geçirmek zorunda kalır.
Meg ( Margaret); 16 yaşında ve kızların en büyüğüdür. Lükse düşkün olup ileride zengin olmayı hayal etmektedir.
Jo ( Josephine ); 15 yaşında olup kitap okumayı ve yazmayı çok sevmektedir. İlerde ünlü bir yazar olmayı hayal etmektedir. ( En sevdiğim karakter🩷)
Beth ( Elizabeth ); 13 yaşında olup piyano çalmayı çok sevip ilerde anne ve babasıyla birlikte mutlu bir hayat hayal etmektedir.
Amy; 12 yaşında olup ailenin en küçük üyesidir. Resim yapmayı çok sevip ilerde ünlü bir ressam olmayı hayal etmektedir.
Babalarının gitmesiyle birlikte anne ve kardeşler hem maddi hem manevi sıkıntılar yaşar. Bütün gün iş bölümü yapan aile üyeleri akşam yemeğinde bir araya gelerek o gün yaptıkları şeyleri anlatma geleneğini sürdürür. Bazı geceler ise kendi aralarında oyun sahneler ve eğlenirler. Yan evde oturan Laurance ailesiyle tanışmalarıyla birlikte March ailesinin yalnızlığı bir nebzede olsa hafiflemiş olur.
Babalarının yokluğunda aile şereflerini koruyabilmek, umutlarını yitirmemek ve geçimlerini sağlayabilmek için çalışıp didinirler ve inançları ve birbirlerine olan sevgiyle beslenirler.Bu zorlu süreç her birini büyütüp, sorumluluk sahibi küçük birer kadına dönüştürür.
Yazarın oldukça akıcı, sade ve samimi bir kalemi var. Kitapta manevi zenginliğin yerini hiçbir şeyin tutamayacağını, aile bağlarının önemini, kardeşlik sevgisini, aile içi dayanışmayı ,sevgiyi, umudu,azmi,
fedakarlığı,mücadeleyi, paylaşmayı anlatan içinizi ısıtacak sıcacık bir aile hikayesi Aile temasını sevenlere tavsiye ederim.
